ماندالایز

غلط کردند آنها که پشیمان شدند

2010-07-18T18:50:00.000+04:30

بنده پشیمان شدم

برگشتم وردپرس سر خونه قبلیم اونا که معرفت دارند جور لینک یه دوست رو کشیدن کاری نیست براشون
هرچند اگر اونجا رو ببندن ما بازهم شاید بیایم همین جا .

http://www.mandalays.wordpress.com/

ماندانا

2010-07-13T17:56:00.005+04:30

      " ... و قلب من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

         و خاصیت عشق این است."

      قصار : چارلی چاپلین
      زندگی از نمای نزدیک (کلوز آپ ) یک تراژدی ِ خیلی بزرگ ، اما از نمای دور ( لانگ شات ) به شدت کمدی ست .

همه چیز نسبی است

2010-06-29T16:48:00.005+04:30

توی این سر و صدایی که شاهدش هستی نکته ی مهم این است که کلماتم توی این صفحه ی سفید حک می شوند ( چه خوشبختی کوچکی ! نه ؟ ) به همین چیزهای کوچک خو کرده ام مثل بستنی خوردن گوشه ی یک مغازه یا دقیق شدن به چشمهای بچه ها ی کوچکی که زل می زنند به آدم یا خوابیدن با یک پتوی عجیب و غریب !

زندگی انگار در همین روز مرگی ها خلاصه می شود ...

وقتی دستی قلم را احاطه می کند کلمات ناگزیرند ، ناگزیرند و اسیر مثل بازخوانی تن خودم !

اسیریم تا هیچ چیز ناگفته نماند ، پشت میله های ساختگی خودمان با یک موجود مثلا فرا طبیعی در حال بده بستانیم و این ، همین ، همین اعتراضی که می کنیم و همین اخمی که او می کند ما را پیش می برد . تنها چیزی که می ماند این است که یک کلمه برایت به یادگار بگذارم . کلمه ای ناگفته . کلمه ای که همیشه ناگفته خواهد ماند :

آمین !

قصار :

من نمی گم که ...

چون نمی خوام بگم که ...

من باب کوچ نشینی ِ ما

2010-06-24T17:35:00.003+04:30

حکایت کوچ نشینی و بی منزلی ما شده همون حکایت نفرین ِ بی سرزمینی ِ قومِ موسی ( آهنگ ِ بی سرزمین تر از باد ، لطفا ) . من فکر می کنم ، یعنی یه جورایی یقین دارم که مشکل ما همون تمدن بی صاحابیه که تا یه سرخوردگی اجتماعی و سیاسی و ... نصیبمون میشه ، سنگ ِ دو هزار و پونصد ساله ش رو به کف پامون می کشیم و به واقع ( سلام عرض کردیم جناب حاج رضایی ) فقط خودمون و خر کردیم با این ژست تمدن ِ کوفتی .
اصلا همه ی تقصیرا به دوش ِ کوروش ِ جاکشه که اگر از همون اولش این بساط پادشاهی رو علم نمی کرد چه بسا ما از همون اول تا به امروز ناچار نمی شدیم که پادشاه داشته باشیم و ناگزیر عده ی کثیری هم پاچه خوار و مجیز کش و ... کش و ... فرقی هم نداره قبلنا پادشاه از خودمون بود و بر ما بود ، بعدنا یه عرب ِ سوسمار خور و باز هم بر ما ، الانا ...
به قول یه دوستی که میگه :
ما دل به خدایان حق باخته بودیم
اسلام شما زانیه ها کافرمان کرد
در جاده ی ابریشم ما عشق گذر داشت
عمامه ی آقا زد و بی عابرمان کرد ...

اونوقت حالا مجبور میشیم برا نگه داشتن یه جای مجازی و خصوصی که حکم همون دفتر خاطرات بچگی هامونو داره به جای فیلتر بنویسیم فی ل ت ر و به جای اسم بردن از هر الاقی از واژه هایی چون مموت و ماموت و آقا و خانم و ... و یا حتی به جای جمهوری اسلامی ایران بنویسیم ج . ا
آخه این مملکته ما داریم توش می میریم ؟
آهای برادر / خواهر / یا هر الاقی که هستی
نکن
فیلتر نکن
ما دلامون لای فیلتراتون گیر میکنه
یا در نمیاد یا پاره پاره میشه تا درآد .

ترس ، همیشه هست !

2010-06-19T17:03:00.007+04:30

رگ شقیقه اش بیرون زده بود و با چشمهای وق زده نگاهش می کرد ،

زن حامله بود ، می ترسید .

باید از این اتاق به آن اتاق فرار کند ، برود توی اتاق خودش ، گوشه ی تخت بنشیند ، پاهایش را توی شکمش جمع کند ، ساعد دست هایش را روی گوش ها بگیرد و پنجه هایش را روی سرش قفل کند و گریه کند .

صدای نفس های مرد را بالای سرش حس می کرد و سنگینی ِ نگاهی که آزارش می داد .

اشک توی چشم هایش جمع شده بود ، توی آینه به خودش نگاه می کرد و از تصویر تار ی که صورت اش را می ساخت متنفر می شد ، قیچی را بالا آورد و ذره ذره موهایش را از ته قیچی کرد .

مرد ، با چشمهای گرد شده نگاهش کرد ،

زن حامله بود ، می ترسید .

باید دستهایش را بگذارد روی گوشها یش و جیغ بکشد ، خودش را از دستهای مرد بیرون بکشد و برود توی حمام در را قفل کند ، پشتش را بچسباند به کاشی ها و آرام آرام همراه با ریختن اشک هایش سُر بخورد و بنشیند روی سرامیک ها پاهایش را دراز کند ، صدای کوبیدن در حمام توی سرش بپیچد ، آب بینی اش را بالا بکشد ، آب بینی به بغض توی گلو یش اضافه شود و سرفه اش بگیرد .

از این خونه بدم میاد ، از تو بدم میاد ، از این زندگی بدم میاد ، از این حموم ، از بوی این لخته های خون ، از این کاشی ها بدم میاد ، سردمه ، سرم درد میکنه ، چرا هیشکی به دادم نمی رسه ؟
نمی تونم ، می فهمی ؟ نمی تونم ...

چشمهایش وق زده نگاهم می کردند .

من حامله بودم ، ترسیدم .

اینکه موهاتو زده باشی ، اشک ریخته باشی و حالا بشینی اینجا ، گوشه ی حموم ، اینکه با یه چیز خیالی حرف زده باشی ، اینکه بشینی روی یه تشت پلاستیکی آبی رنگ ِ زشت بچه ی مُردَ تو بندازی توش ، اینکه از حموم بدت بیاد ، از بوی خون بدت بیاد ، از زندگیت بدت بیاد ، اینکه سردت بشه حتی سرت درد بگیره چیزی رو عوض نمی کنه ، باید این رو قبول کنی گاهی وقت ها کاری از دستت بر نمیاد ، باید شروع به گول زدن خودت کنی ، به بی اهمیت ترین ِ چیزها عادت کنی و فکر کنی زندگی ت بدون این ها چیزی کم داره و این طوری همه چیز رو زود فراموش کنی ...

ادامه دارد ...

ویترین زلم زینبو : الهام
احتمالا بخاطر نوشتن مطالب غیر اخلاقی (!!!!) فی لتر شدی !!!!!

قصار : اهورا دیدار

و دیگر روزنامه ای در کار نیست ...

هزار نفرین

2010-06-14T17:40:00.001+04:30

ابراهيم و اسماعيل ، هر دو در يك تن بودند ، با من ، پس گفتم :
ابراهيم ، اسماعيلت را قربان كن ، كه وقت ، وقت قربان كردن است.
قرباني كردم در اين قربانگاه، و جوهر اين دفتر، خون اسماعيل است ،
پسري كه نداريم، دريغ كه گوسفندي از غيب نرسيد براي ذبح ،
قلم ني ، از نيستان مي رسيد ني در كفم روان ، ني خود ، نفير داشت،
نفس از من بود ، نه نغمه، من مي دميدم چون دم زدم دم به دم.

هزار دستان- علي حاتمي

2010-06-14T17:27:00.000+04:30

ای بلاگر عزیز :
و من دوباره به تو باز آمدم ( حالا بماند که فیلتر شدم و مجبور به باز آمدن ) در هر حال آمدنم را عشق است .

احتمالن دارم عاشقت می شم

2010-02-19T03:41:00.007+03:30

تازه از عروسی برگشتیم یعنی با خانواده رفته بودیم عروسی، عروسی که چه عرض کنم ، حنا بندون ، عروسی فردا شبه .
عروسیه کی ؟ خب یکی از افراد درجه یک ِ فامیل که از قضا دختر عمه جان ِ ما ست و داماد هم از دوستان ِ درجه یک ، از همکلاسی های دوران دبستان تا دبیرستان .

این حنا بندون هم برای اونایی که احتمالن ندارن این مراسم رو ؛
یه جشن ِ مفصلیه تو شمال که خانواده دوماد با فامیلشون میان خونه ی عروس و خواهر دوماد (اگه نداشته باشه دختر عمو و اگه نداشته باشه باز هم، نزدیک ترین دختر فامیل ِ پدری دوماد) با یه سبد یا سینی یا هر مدلی که مُده ، پُر از حنا وارد میشه یعنی میاد وسط گود ( البته با کلی حرکات موزون که البته میزان ِ شاباش ِ دریافتیش بسته به غلظت ِ قر ِ موجود در کمر و باس ...ش داره) بعدش اون هی این سینی رو میچرخونه و ارکستر هم محبت میکنن و آهنگ ِ ( حنا حنا اُوردیم ... )
رو میخونن و بعد عروس و دوماد دستاشونو مثل راننده تاکسی ها که میخوان از مسافر ِ پشت سری پول خرد بگیرن ، میبرن عقب و اونی هم که حنا می چرخوند یه خورده حنا ( یک قاشق ِ چای خوری ) میریزه کف دست ِ هر دوشون ( البته این روزها ؛ هم دوماد هم عروس قبلش کف دستشون یه دستمال کاغذی ، یا اگه مثل اینا خیلی با کلاس باشن دوتا گل برگ می ذارن تا طرف حنا رو توی گلبرگا بریزه ) بعد که این کارو کرد یعنی حنا ها رو ریخت تو دستشون ، خلاصه این دوتا گل سر سبد مجلس دستا شونو مثل دوقولو های افسانه ای به هم توی هوا قفل می کنن و رنگ ِ زندگیشون به هم گره می خوره .

از عروس و دوماد بسته های کوچیکه حنا رو که بین ِ مجردها پخش میکنن تا بختشون واشه می گیرم !

اینجایی که ما هستیم ، یعنی آمل ، خییییلی کویته . چون هنوز بعد سی و یک سال دولت های فخیم ج. ا . ایران اومدن و رفتن ونتونستن مردمو توی عروسی ها مجبور به جدایی زنونه از مردونه بکنن و همچنان آقا شیر تو شیریه که نپرس .
( یه شب که هزار شب نمی شه ) حالا مثلن این لباسای خانما هم نصفه بود جای دوری نمیره ، گرمشون بوده لابد . ( مثلن اگه یکی هم ببینتشون ، تموم میشن؟ یا مثلن آبجی مامانه خودشونو کسی نمیبینه اون وسط ؟ ) ( واااااالله )
آره داشتم میگفتم که این آهنگایی هم که زده می شد خیلی باحال بود بالاخص آهنگ ِ سوسن خانم برو بکس که هیچ رقمه قبلنا یعنی قبل جشن تو کتم نمی رفت که بشه باهاش رقصید اونم انقدر خفن !! و تازه آهنگ درخواستی خودمم بشه !!!

راستش این که میگن تو عروسی از این نوشیدنی های اسلامی هم موجوده دروغ میگناااااااا . شایعه ست شما باور نکنین ، ما که فقط از این آبمیوه تلخا دیدم
(هر کی گفته خوردیم چهل روز کافره ) به خدا.

هر چی هم اولش ناز کنم که من با این وجناتم نمی رقصم مگه این آهنگه سوسن خانم میذاره ، جو گیرت میکنه خفن ، طوری که فقط ... ( استغفرالله )

آقا / خانم ! سرتو درد نیارم باس بیای تو عروسیای ما شمالیا تا بفهمی عروسی مختلط خیلییییییی فرق داره با عروسیایی که شبیه مجلسه ختمه .

در ضمن عنوان پست هم هیچ ربطی به اون فرد داخل تیره ها نداره هااااا (گفتم که فقط شاکی نشه چرا مستقیم به من اشاره کردی ) آهان ( تازه لینک هم ندادم بهش ) .

ویترین ِ زَلم زینبو : سعید

سلام یوسف جان

بعد چند روز سر نزدن به وب احساس می کنم از دنیا عقب افتادم. گرچه دنیا طبق معمول راه خودشو میره و از اینور بهش بچسبی از اونورش می زنه بیرون! گاهی به خودم میگم هممون سرکاریم اسیدی! هیچ جایی ، هیچ وقتی و توی هیچ مکانی نمی تونیم به جواب سوالهایی که داریم برسیم .. نمی دونم ...بگذریم

1- قالب وبلاگت اصلا ! تاکید می کنم - اصلا- قشنگ نیست.

2- بیشتر و نزدیکتر به خودت بنویس. منظورم اینه که یه حریمی هست که تا حالا ندیدم توی نوشته هات بشکنیش. بشکنش!

3- احساس می کنم دوستیمون توی لفافه (یعنی دل من!) نزدیکتر از ظاهرشه.تا حالا فرصت نشده در موردش فکر کنیم. باور نمیکنی؟!

4- ...

5- باور کن !

دوست دارم

2010-02-16T04:01:00.000+03:30

مچاله باشم ؛

مثل سیگاری ، که زیر سیگاری آبستن اش باشد .

ویترین ِ زَلم زینبو : رها

پشت کلمه های پستت. یه چیزی داشت بالا پایین می پرید. یه حس بود که نفهمیدم چیه؟
منم دوست دارم عشق و تجربه کنم ... تند نرید. من یه دوست پسر چاق دارم!

جالبه ها

2010-02-14T01:25:00.006+03:30

همین چند روز پیش ها بود ، درست از همون روزایی که خواستم کوچ کرده باشم اینجا. چرا ؟

همینجوری ، الکی .
اما بعد گشتم دنبال دلیل . اولین دلیلش کوچ دسته جمعی وبلاگی ها از بلاگفا بود که دلایل بسیار گوناگونش جاهای زیادی مطرح شده و از بس این جاها زیاده که حالم بهم میخوره لینک بدم بهشون اما خب یکی از این دلیل ها میتونه پوست انداختن باشه
( پوست انداختن ِ فوئنتس ، نه ها ! ) پوست انداختن ِ وبلاگی با نام ِ " ماندالایز " و شروع فصل جدیدی از زندگی ش. دیگه مجبور نیست ( وبلاگو میگم ) توی اون نقابی که مثل یه غزل فروش برا خودش ساخته بود بپوسه دیگه حتی میتونه جوک بگه نون خشک بخره نمک بفروشه آب حوض بکشه پیرزن (!) خفه کنه و حتی تو بازی وبلاگی هم شرکت کنه و و و ...

هرچند حالا حس یه آدمی رو دارم که بعد ِ عمری کت و شلوار پوشیدن یه تی شرت تنگ با یه شلوار جین تنگ تر طوری که همه چیزش بزنه بیرون ، بپوشه و بخواد جلوی همه ی آدم هایی که تا حالا اونطوری دیدنش راه بره ، شاید قر هم بیاد !!

و اما همه ی این روده درازی ها برای این بود که بگم حوالی شب یلدا بود که " ماهور" منو به یه حرکت خفن
( البته حالا دیگه خز شده ) دعوت کرد و بهش قول دادم که دیر و زود داره اما نشد نداره ، حالا هم الوعده وفا

پنج خصوصیتم که کمتر کسی میدونه :

1 – صبرم خیییییلی زیاده اونقدر که حوصله مو سر میبره و توی این صبر کردن ها برای خیلی چیزها ، خیلی رفتار ها ، خیلی واکنش ها یا حتی خیلی از انتظار ها فرسایش زمان اصلن برام مهم نیست انگار زمان یه روند قابل کنترل میشه برام .

2 – ماورای طبیعت ِ هر چیزی برام به شدت جذابه اما منظورم جادو نیست منظورم مباحثیه که اکثرش توی انواع عرفان مطرح شده از اسلامی گرفته تا بودایی و سرخ پوستی و ... یا امروزی ترش مباحث مربوط به فیزیک ِ کوانتوم .

3 – از پدر و مادرم فقط 15 سال کوچیکترم .

4 – عشق ؛ مقوله ی عجیبیه اما ، با اینکه حرف پشت ِ سرم زیاده و البته گاهی جلوی سرم ، دوست دارم تجربه ش کنم .

دارم میرسم به قول سیگاری ها به خط ِ تعارف یا به قول چاق ها لقمه ی حیا ، بند ِ آخر :
5 - ... خیلیی زیادن کدومشو بگم که خصوصیت های دیگم خفه م نکنن ؟ !!

ویترین ِ زَلم زینبو : هانا

ميخوام بدونم بيكار بودي؟ نه واقن بيكار بودي؟ بلاگفاك به اون خوبي چرا همونجا نموندي! من اينجا جون ميدم تا كامنت بذارم!

ویترین

2010-02-09T01:21:00.003+03:30

خیره شده بود و مات . مات ِ ویترین های لوکسی که در امتداد ِ خیابان ِ دراز با عشوه و ناز اجناس ِ خود را به تماشا می گذاشتند . مات ِ دختر های جوانی که مات ِ این اجناس می شدند . مات ِ چشم هایی که به یکدیگر خیره در طول هم می دویدند . عرض ِ خیابان را طی می کردند و دوباره به هم می رسیدند و مات در هم یله می شدند .
دسته ی ساک ِ سنگین اش را بی توجه روی دوش اش جابجا کرد و آرام چشم هایش را بست . سعی کرد چیزی ببیند . هیچی نبود ، فقط تاریکی . چند بار پلک زد و چشم هایش را باز کرد . دوباره بست ، باز هم تاریکی . چشم هایش را همانطور بسته به هم فشرد و با سماجت به عمق ِ چشم هایش خیره شد . دو نور ِ نارنجی ِ روشن دید . خیلی شفاف . خیلی روشن . دو مثلث نارنجی ِ روشن و شفاف. دو مثلث ِ متساوی الساقین . دو مثلث ِ نارنجی ِ روشن و شفاف که نوک هاشان به هم مماس بود .
از این تصویر خوش اش آمد . سعی کرد همین را نگه دارد . اما همین تلاش کمرنگشان می کرد ، رنگ ِ نارنجی شان از روشنی می افتاد و دوباره با نگرانی اش روشن و شفاف ظاهر می شدند و دوباره نوک هاشان را با وقاحتی شرم آور به هم می ساییدند .

- مسخره

دیگر فراموش کرده بود که با ساک ِ سنگین اش روی دوش جلوی مغازه ی عروسک فروشی با آن همه عروسک . با آن همه چشم های وق زده و خیره ایستاده است . چشم هایش هنوز بسته بود و با همان دو مثلث ِ نارنجی که همچنان روشن و مات می شدند کلنجار می رفت . دلش می خواست دو مثلث همانطور روشن و شفاف باقی بمانند و او خیره و مات به آنها زل بزند . همین طور زل بزند تا خیابان تاریک شود . زن های خوشگل ِ توی خیابان تاریک شوند . ویترین تاریک شود . اما وقتی به بعد فکر کرد دو مثلث ناپدید شدند و تصویری دیگر با عمقی طولانی جایش را گرفت که در هر گوشه ی آن دو چشم به او خیره شده بودند .
تصویری باز هم روشن و شفاف با چشم هایی روشن و معلق در هر گوشه .

- مسخره ی عوضی . تو شخصیت ِ اول هیچ قصه ای نباید بشوی . نمی توانی بشوی . همیشه حاشیه بوده ای و سیاهی لشگر . نمی توانی خودت را رنگ کنی و جای قهرمان ِ قصه قالب کنی .

حالا می توانست دور هر دو چشم معلق صورتی تصور کند صورت هایی با رنگ ِ پوست شاد و شفاف . همه زیبا و منحصر به فرد با لب هایی شهوانی و نیمه باز . صورت هایی که هر کدام در تخیل ِ وقیحانه شان خود را از بند لباس هایی که در آن محبوس بودند نجات می دادند با اندامی شفاف و روشن متناسب با همان صورت ها و چشم ها که خیره می شدند به او و با هر نفس اش جان می گرفتند .

- آقاجان صبر کن . به خیابان آمده ای ، درست . تمام خاطره هایت را در ساک ِ سنگین ات حمل می کنی ، درست . از دیدن زندگی عادی مردم هیجان زده ای ، درست . شیفته ی پری رویان ِ خیابان شده ای و چشم ها و تن شان ، درست . اما باز هم نمی توانی شخصیت اول قصه شوی . باید فکر کنی که شخصیت های اول ، قصه ها را ترک کرده اند و به جای آنها شخصیت های حاشیه ای و دست چندمی دارند نقش اول را بازی می کنند . فکر کن چه اتفاقی می افتد چسناله های شرم آورت را در قالب قصه هایی شرم آورتر در حوالی پایین تنه ختم کنی ؟

واضح و روشن صورت ها و اندام در عمق چشمانش دیده می شدند و هنوز چشمهایش بسته مانده بود . به هم فشرد ، محکم تر ، تصاویر سر جایش بودند . پس چطور می دید . انگشت اشاره دست راستش را بالا برد و درست میان دو ابرویش گذاشت ، تصویر ناپدید شد . انگشتش را برداشت ، تصویر برگشت . با تعجب چند بار این عمل را تکرار کرد هربار تصویر می رفت و باز می آمد .

- حالا که دیده ای نمی شود به دنبال چشم سوم یا چشم اسفندیار و به هر کجا که دلت می خواهد سرک بکش . چرا قبول نمی کنی لااقل به خودت اعتراف کن باید این صداقت را با صدای شمرده و کوتاه داشته باشی ، شخصیت اصلی این قصه یک نفر نیست ، آن خیابان ِ شلوغ ؛ آن همه چشم های دعوت کننده در خیابان ؛ آن چشم بستن و دیدن دو مثلث نارنجی شفاف . حتی این اعتراف را هم از خاطره های دیگران برداشته ای و به زور به ویترین ِ خود چسبانده ای . شخصیت اصلی این قصه تو نیستی . از قصه بیرون برو .

دسته ی ساک اش را روی دوش اش با توجه جابه جا کرد . چشم هایش را آرام باز کرد . خیلی از چشم ها در طول و عرض خیابان به جوان زردنبوی لاغری در جلوی ویترین ِ عروسک فروشی خیره شده بودند .

M.R

پ.ن : این تعویض قالب ها رو بر من ببخشید در پی بهتر شدنم .

ویترین ِ زَلم زینبو : تـُــ ـپُــــ ـق

تولدت مبارک خانومی :*

فال ِ اند ِ حقیقت

2010-02-06T11:26:00.002+03:30

- بیا بشین واست فال بگیرم
- ول کن جون مادرت تو هم با اون فالهای مسخرت
- جون من بیا بشین این دفه یه فال با حال یاد گرفتم حالشو ببری
- اِ ؟
- جون ِ تو
- جون ِ عمه ت
- حالا تو بشیییییین انقدر قُر نزَن ، ببین چیکار میکنم برات ، واستا این برگهای اضافه رو کنار بزارم ، آهااا ، اینم از این ، حالا شد . ببین برادر به این فالی که میخوام بگیرم برات میگن فال اند حقیقت ، این فال مخصوص مجردا و عاشقا و بخت برگشته ها و ترشیده ها و بیکارا و مریضا و خییییلیای دیگه ست که شامل حال جنابعالی هم میشه !!
در ضمن با دید تمسخر مرا ننگر ای دوووووست که خشکت می کند این فال!!!
اما بریم سر ِ اصل مطلب : مهمترین شرط این فال اینه که باید با فالگیرت صادق باشی یعنی هرچی توو دلته بریزی بیرون تا من بتونم آیندتو صاف و پوسکنده بهت بگم
- چیه چرا اینجوری نگاه میکنی؟ کجاش خنده داشت ؟
- آخه خیلی شبیه فالگیرا شدی

ادامه دارد ...

پ.ن : تولدمم هست یعنی امروز هجدهم بهمن من میشم 24 سال .

ویترین ِ زَلم زینبو : Dها

زیر دیپلمش چی میشه ؟
بابا وبلاگ قبلیت غیر از شعر و متن قلنبه سلنبه چیز دیگه هم پست می کردیا !

حکایتی دگر ... 7

2010-02-04T20:14:00.004+03:30

از عالَم ِ معنی الفی بیرون تاخت که هر که آن الف را فهم کرد ، همه را فهم کرد ، هر که این الف را فهم نکرد ، هیچ فهم نکرد . طالبان چو بید می لرزند از برای فهم ِ آن الف .
اما برای طالبان سخن دراز کردند شرح ِ حجاب ها را –
که « هفتصد حجاب است از نور و هفتصد حجاب است از ظلمت . »
به حقیقت رهبری نکردند ، ره زنی کردند بر قومی .
ایشان را نومید کردند – که « ما این همه حجاب ها را کِی بگذریم ؟ »
همه ی حجاب ها یک حجاب است . جز آن یکی ، هیچ حجابی نیست .
آن حجاب این وجود است .

مقالات ِ شمس

شمس الدین محمد تبریزی

ویرایش متن : جعفر مدرس صادقی

ویترین ِ زَلم زینبو : زروان ازلی

نظر می دهم به نیت ویترین زلم زیمبو قربه الی الله :))

ته مایه

2010-02-02T11:49:00.002+03:30

هوا سلوک می کند ؛

اما

سلیطه ست ...

ویترین ِ زَلم زینبو : آب - بابا

لبخند تورا چند صباحی است ندیدم

یک بار دگر خانه ات آباد بگو سیب

شباهت ِ ما همین بود !

2010-01-30T03:26:00.005+03:30

تو ؛

دوست داشتی

من ؛

نفرت ...

"علی عبدالرضایی"

ویترین ِ زَلم زینبو : الهام

سرزمین تازه یتان مملو از خانه های کشف نشده . پر از کوه های برفی سر به فلک کشیده که از روی قله هایشان جنگل های سبز پهناوری نمایان است . از حالا خود را برای کشف آن جنگل ها و اقامت در آن خانه های ناشناخته آماده کرده ام . شاید آفتابی را که از همه پنجره ها به داخل سرک می کشند نبینم ، اما حرارتش را احساس می کنم ، عجب امید بخش است . امید به اینکه روزی می فهمم ...

حکایتی دگر ... 6

2010-01-29T00:27:00.009+03:30

از حلاج

عمربن عثمان الملکی حسین منصور را دید چیزی می نوشت . گفت : « این چیست؟ » گفت : « قرآن را معارضه می کنم. » ...
حسین منصور را پرسیدند که « تو بر کدام مذهبی؟ » ... گفت : « من بر مذهب خدایم. »
منکری حسین منصور را معارضه کرد، گفت : « دعوی نبوت می کنی؟ » گفت : « اُف بر شما باد ! که از قدر من بسی وا کم می کنی. »
حسین منصور را پرسیدند از تصوف. گفت : « ذات او واحد نیست، نه کس او را فرا پذیرد و نه او کس را. »
حسین را پرسیدند که « واحد کیست؟ » گفت : « شاهد به نفی عدد و اثبات وجد پیش از ابد. »
چون از او مقام اُنس پرسیدند، گفت : « ارتفاع حشمت است با وجود هیبت. »

ویترین ِ زَلم زینبو : لیدی مارمالاد

... همیشه تو طول تاریخ ما و باورهامون تحت تاثیر دولت حاکمو دین حاکم بوده و من همیشه فکر میکنم تو اون دنیا موقع حساب کتاب بررسی میکنن ببینن تو چه برهه ی زمانی اون کار و کردی یا نه....شاید از نظر مردم اول انقلاب اعدام جووونای بیگناه یه جهاد در راه خدا محسوب میشد اما ما الان اون رو جنایت علیه بشریت میدونیم...شاید ما هم الان داریم مرتکب جنایت میشیم که نسلهای بعد متوجه میشن ...شاید همین ترس و سکوتمون بزرگترین جنایت باشه ....حتی بدتر از شلاقو سنگسارو....

تئوری پردازی اینکه : خشونت ، خشونت می آورد

2010-01-21T16:15:00.001+03:30

در راستای خواندن مطلب اخیر وبلاگ دوست عزیزم فرهاد «آب-بابا» بر آن شدم تا
چیزی بنویسم و از آنجایی که این جانب مثل بچه ی آدم قادر به همزمان نوشتن و
تایپیدن نیستم یا بهتر بگویم همزمان قادر به فکر کردن و تایپیدن نیستم و بازهم اگر بهتر بگویم فقط با قلم و کاغذ مخ ِ اینجانب به حرکت و دُرفشانی می افتد و اصلن این سفیدی ِ کاغذ تومنی صنار با سفیدی صفحه ی وُرد فرق دارد « و اصلن این
خودکار رنگی های برادرم وقتی خونه نیست چه حالی میده و با صدتا کیبورد
نمیشه عوضش کرد »

خلاصه

خواستیم یه کم جدی باشیم و از خشونت خوشنت به بار می آورد بگوییم ؛
خشونت در عرصه ی اجتماعی اثرات ِ جبران ناپذیری به بار خواهد آورد که امروزه
روز ما درجامعه مان شاهد زنده اش هستیم یعنی از جزئی ترین روابط مثل رابطه ی فرزندی با پدر و مادر و رابطه ی زناشویی تا چیزهای بزرگتر و کلی تر مثل رفتار و وظایف حکومت با مردم و حقوق شهروندی و ... را به چالش میکشد و یکی از عاملین اصلی اکثر پرخاشگری ها ، روابط ناسالم حتی طلاق ها و ... است و چون
دامنه ی این بحث بسیار فراتر از چیزی است که من توان بیانش را داشته باشم و
اصولن سوادش را هم ندارم مثل خواننده ای که گامش را بالا گرفته باشد خواندن
را قطع و با گامی در حد حنجره ام شروع می کنم .

قصد دارم فقط به ذکر موارد بسیار کوچکی بپردازم که در عین کوچکی از نظر من
عامل مهمی در خشونت کنونی جامعه بوده و بسترش از اول انقلاب مهیا شده .
اعدام ، سنگسار و شلاق در ملاء عام از ابتدای انقلاب تا به امروز و تاثیر آن بر
روان ِ جامعه .

بحث ِ ما بحث ِ چرایی ِ وجود ِ سه مجازات ِ بالا نیست که البته آن هم به نوبه ی خودش به بحثی طولانی و صد البته مقایسه با موازین ِ بین المللی حقوق بشر نیاز دارد . بحث ِ ما در راستای تبعات ِ این دست خشونت ها آن هم در ملاء عام بر روان اجتماع است .

در نظر بگیرید سی و یک سال پیش حکومت نوپای جمهوری اسلامی با تکیه بر عواطف و احساسات ِ نوانقلابیونی که اکثرشان جوان بودند و همچنین با سوار شدن بر عقل ِ مذهبیون و البته خشکه مذهبیونی که آنها هم قشر کمی را در بر نمی گرفتند و با سوء ِ استفاده از اعتقادات و احساسات مردم جامعه را به این نتیجه رساندند که
مملکت و انقلاب اسلامی احتیاج به پاکسازی جامعه از خانواده ها گرفته تا مدرسه و دانشگاه و کارخانه و ... دارد و بنا به هر دلیلی خواه سیاسی اجتماعی خواه مذهبی و اخلاقی و ... مجموعه ی عظیمی از اعدام ها ، سنگسارها و شلاق ها در ملاء عام آغاز شد و مردمی که این چیزها را حتی در دوران طاغوت هم کمتر دیده بودند یا اصلن ندیده بودند به دیدن و چه بسا به شرکت در این اعمال برای ثوابش روی
آوردند غافل از اینکه به دیدن ِ قساوت که عادت کنند خشونت و بی رحمی جزئی از وجودشان خواهد شد و این به شکل و ابعاد گوناگون در زندگی ِ تک تک شان
نمود پیدا خواهد کرد و برکوچکترین روابط انسانی شان تاثیر خواهد گذارد .

دیگر بچه هایی که در آن دوران بر کول ِ پدرهاشان اعدام تماشا می کردند خب از همان اول مشخص بود که چه تاثیری بر احساسات کودکانه شان گذاشته می شد و وقتی آن همه آمادگی ذهنی ِ ایجاد شده در جامعه با کاستی ها و سرخوردگی های سیاسی ، اجتماعی ، طبقاتی ، مالی و ... ادغام شد که البته همچنان حکومت و
دولت هایش و حکومتی ها عاملین اصلی ِ این کمبود ها بودند و با همه ی این ها همچنان بر دامنه ی این همه بار ِ خشونت ِ به وجود آمده با مُرده باد ها با زنده باد ها با اعدام باید گردد ها با تبعیض قائل شدن ها و برتری دادن های حتی فلسطینی ها و لبنانی ها به مردم و ... افزودند و همه ی این ها در پستوی ذهن مردم ماند و ماند تا صبر و آستانه ی تحملشان را به تدریج از دست دادند و در این انتخابات با تخلیه ی خفقان سیاسی و برای کسب آزادی های کاملن مشروع و مدنی و صد البته صلح طلبانه به خیابانها آمدند و تظاهرات سکوت به این بزرگی داشتند ، حرف نزدند ، شعار ندادند ، فحاشی نکردند ، نیروهای انتظامی را برادر خود می دانستند ،تشویقشان کردند و انتظار حمایت داشتند ، آتش نزدند ...
اما حکومت همچنان به اشتباهات ِ سی ساله ی خود در مواجهه با مردم پافشاری نمود و همچنان مردم دشمن نامیده شدند ، مجرم خوانده شدند ، عامل استکبار شدند ، منافق شدند ، خس و خاشاک شدند و در آخر هم گوساله ...
دیگر این خشونت جزئی از درون مردم شده بود جزئی از من شده بود جزئی از تو شده بود ، دیگر همه آغشته به بغض و کینه شده بودند و کسی نبود که راضی باشد. دیگر همه و همه ی آن حرفهای صلح طلبانه و مدنی در عاشورا عملن با واژه ی " کشک " برابر شد و بالاخره تبدیل به مصداق ِ بزرگ ِ شعر شاعر بزرگ « شمس لنگرودی» شد :

شلیک نکنید آقایان

گلوله های شما می ماند در هوا

روزی به سوی شما می آید.

این سرپناه عمومی است که گلوله های شما می درند

هیچ اعتمادی به سقف تَرَک خورده ی آسمان نیست

شلیک نکنید آقایان

هیچ کس نمی خواهد که بمیرد

از دست شما می گریزیم

و پای درخت ها کنار خیابان پنهان می شویم

مانند هزاران امضا

پای اعلامیه ها

که نمی شود کاری کرد.

شلیک نکنید آقایان

گلوله دهان را می بندد

هزار در ِ دیگر باز می کند .

باید به خودمان رحم کنیم تا این خشونتی که سرباز کرده فردا روز دامان خودمان
و فرزندانمان را نگیرد و همچنان مثل روزهای اول آرام و استوار در برابر سیلی ها ،طرف ِ دیگر ِ صورتمان را جلو بیاوریم و بیشتر شرم بپاشیم به وجودشان .
روزی در صلح و آزادی زندگی خواهیم کرد .

ويترين ِ زَلم زينبو : آقای صفر و نیم
برای ماندالایز کامنت بذارن یا برای مرحوم پناهی یا برای ماهی های اوزون برون
که محکوم به ماهیتابه ی حقیقت اند ؟

ماندالایز یعنی ...

2010-01-21T15:42:00.001+03:30

بحثی در واژه شناسی ماندالایز

یه وقتایی ، یه حال و هوایی میاد سراغت که دونسته یا ندونسته میشی یه ضبط صوت و میری رو تکرار .از کله ی سحر تا بوق سگ و توی هر موقعیت ِ تراژیک و احمقانه ی زندگیت . همش یه چیز ، یه کلمه ، یه صدا، یه ترانه توی ذهنت دائمن تکرار میشه و تکرار میشه . مثل وقتی که تکرر ادرار می گیری . یه چیزی که نمی تونی تکرارش نکنی و نمیتونی هم بی خیالش بشی ؛ خواه به حرفای فروید معتقد باشی که "ادرار کردن هم نوعی لذت جنسی توش داره" یا معتقد نباشی. فرق زیادی نداره . بعد ِ یه مدت که به چیزی مثلن یه کلمه گیر میدی یا بهتره بگم اون کلمه بهت گیر میده تازه میری سراغ معنا و مفهومش . و می بینی ای دل غافل ، چقدر فلسفه پشت این تکرر ِادرارت خوابیده !

برای من کلمه ی " مندیل " همینجوری بود . یکی از اون کلماتی که مثل ِ سریش چسبیده بود گوشه ی مخم و ولم نمی کرد. بعدش که اسیرش شدم منو با خودش برد توی پستوهای زبانی و کلی آس برای من رو کرد ؛کلی معنا از خودش برام درآورد:

مندیل: دستار که دست پاک کنند به وی.(منتهی الارب)، یا در معنای رومال.(غیاث)
بیت : گر شیردل تر از تو شناسیم هیچ مرد/ مندیل حیض سگ صفتان طیلسان ماست .
یا به مفهوم دستار و عمامه . دول بند. سرپایان . (یادداشت مرحوم دهخدا)
بیت : گشته گریان ز بنده تا آزاد/ مانده عریان ز موزه تا مندیل.
بیت : آمد و بنشست با مندیل زفت/ تیره رنگ و گنده همچون خیک نفت .

و فهمیدم بی دلیل نبود که توی جاهای تاریک ذهنم ، کلمه ی مندیل کنار ِ کلمات عرب و دستار و عقال جا خوش کرده بود. یعنی تصویر یک عرب برای من کسی بود که مندیل بسر بود یعنی مندیل به سرش بسته بود و ناخودآگاه ، مندیل بزرگ برای من با عرب ها یکی شد . و اینجا بود که ذهنیت اصلی و دوست داشتنی من در مورد مندیل و خط و ربطش ایجاد شد. جالب اینکه برای کلمه ی مندیل بسر توی لغت نامه دهخدا معنای جالبی هست :

مندیل بسر : دهی از دهستان گاودول است که در بخش مرکزی شهرستان مراغه واقع است و یکصد و هفت تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران – جلد چهارم )

باری ؛ مندیل رفت پس پشت ذهنم و همیشه با من بود . بعدش همه جا ازش استفاده کردم ؛مثلن جایگزین یه سری کلمات توی زبان مازندرانی شد.
کلماتی مثل : مَسمِلَگ، اوشدول، مَس مَس ، چیگ ، اَتا آدِمی ، یارو ، و ...
و همینطور کلماتی که اسمشو نمی دونستم یا می خواستم به صورت رمز به کسی بگم و با همین کاربرد توی زبان فارسی خودمون هم استفاده شد. بعدش کم کم به جایی رسیدم که این کلمه رو خطاب به اشخاص می گفتم . شخصی رو که نمی شناختم و یا می شناختم و می خواستم اسمشو نیارم . اینجا بود که یه اشکالی توی کارم پیدا شد . اونم این بود که مندیل به دلایلی که آوردم برام کاملا یک کلمه ی مذکر بود . یعنی نمیشد که برای خطاب به یک زن هم ازش استفاده کرد. طبیعت ناخودآگاهم خودش کمکم کرد و کلمه ی موعود توی پستوهای ذهنم متولد شد: ماندالایز .
این کلمه کارمو خیلی راحت کرد . دیگه برای خیلی از چیزا کلمه داشتم. کم کم جهان برام دو قطبی شد. یه قطبش شد مندیل ، و یه قطبش هم شد ماندالایز.

همون روزها مسعود یه داستان نوشت که توی داستانش دختری به اسم ماندانا می رقصید . نمی دونم برداشت بچه های کارگاه ادبیات داستانی از اون اسم چی بود . ولی دوتا چیز برام روشن شد ، اولین چیزی که به ذهنم رسید همین ماندالایز بود و دومیش هم اینکه عشق ِ ماندانا خیلی جدی بود (فکر کنم هنوز هم هست !) و این شد که این اسم رو بهش پیشنهاد دادم .

و اما معنا و مفهوم این کلمه . طبیعتا بعد از چسبیدن این کلمه به سلولهای خاکستری مغزم رفتم سراغ معنیش که ببینم از کجا اومده! نزدیکترین کلمه ای که بهش وجود داره کلمه ی ماندالاست. ماندالا (به معنی دایره در سانسکریت) یک جدول هندسی مورد استفاده در ادیان بودا و هندو است . ماندالا از ابتدایی ترین نماد های شناخته شده برای بشراست كه به عنوان نمادی برای جهان هستی بکار میرود و نظامی است که بر مبنای تجسم مکاشفه ای استوار بوده و مركزى است كه همه چيز پيرامونش نظم و نسق مى يابد.

"سعید یعقوبی"

* * *

پ.ن :
یک سری حرف نگفته به قول یه دوستی ( ذکر مصیبت ) :
خب نحوه ی تولد و شکل گیری این واژه رو سعید لطف کرد و تمام و کمال توضیح داد و تشکر برای همه ی خوبیهاش و همه ی خاطرات ِ جمعی ِ به جا مونده توی ذهن بچه های ادبیات داستانی بعد از تولد ماندالایز و الحاق اون به مجموعه داستان هایی که نوشتم و براشون خوندم . و اینکه بعد از گذشت این سال ها تا این اسم رو یکی از بچه ها میبره و یا یکی خیلی اتفاقی منو با کسی میبینه ،برمیگرده سمت من و : ماندالایزه ؟ !!! و من تا بناگوش سرخ !!البته هنوز هیچکومشون باور نکردن و نمیکنن که واقعن ماندانا فقط یه شخصیت ِداستانی بود که ساختم و به هیچ وجه ، وجود ِ خارجی نداشت و نداره ، من هم بیخیال باوروندن ِ قضیه شدم و راستش اصلن خوش خوشانم میشد و یا میشه که همشون مشکوک باشن و هیچ وقت نتونن ماندالایزی رو از من کشف کنن.اما اولین ماندالایزی که نوشتم که البته توی روز های اول اسمش " دو تصویر ِ بسته از یک رقص " بود ، هنوز هم برام جذاب ترین داستانه اگرچه خیلی ساده و غیر حرفه ای نوشتمش اما اولین شروع ِ جدی ِ نوشتنم بود و حالا بعد از گذشت این سالها و نوشتن شماره های زیادی از داستان ِ ماندالایز دیگه این واژه برام معنای جدیدی پیدا کرده و ماندالایز نویسی نوعی عاشقانه نویسی از یه جنس ِ خاص رو برام تداعی میکنه و تا همیشه توی ذهنم دنبال ِ معناهای وسیعتری برای این کلمه میگردم تا بُعد ِ بیشتری به اون بدم .

پ.ن 2 :
این اسم امروز تنها متعلق به منه و هرجای فضای بزرگ اینترنت که سراغی ازش بگیرین حتمن ردی از من پیدا میکنین مگر اینکه کسی بدزدتش که ایشالله حرومش باشه و از گلوش پایین نره .

پ.ن 3 : قسمتی که اضافه کردم رو تلفنی برا سعید خوندم ، بعد اینکه خوب گوش داد یه سری چیزای خیلی بی ناموسی بینمون رد و بدل شد که بعد از عبور از ممیزی به این شکل در اومد :

سعید : نه !
من : چی نه ؟!
- خوب تشکر نکردی ازم !
- جاااااااان این همه تشکر و تقدیر و دوغ و آبلیمو و فُلاااااان ... !!
- ببین تو باید خوب ِ خوب متوجه باشی که من ، دقت کردی ؟ من !! این کلمه رو ساختم و از روی سخاوت دادمش به تو .
- خب منم که همینو گفتم !
- نه ، خوب نگفتی ، یعنی یه جورایی کم گفتی !!
- یعنی الان چیکار کنم ؟
- چه میدونم مثلن تهش بنویس سعید خیلی مخلصتم ، چاکرتم ، خیلی لطف کردی به من، اسیرتم ، غلامتم ، خیلی خوشتیپی ...!! اینم بنویس که من متاهلم !!!
- چیز ِ دیگه ای هم اگه می خوای بگو سعید جان ، یه وقت تعارف نکنیا .
- نه دیگه ، همینقدر بسه فقط یادت نره ها تشکر هات حق ِ مطلبو ادا کنه !

پ.ن 4 : و اما در آخر از همه ی شمایی که شاید به این وبلاگ تعلق خاطری دارین ؛
این نوشتن های من گوشه ای از محبتتون رو جبران نمیکنه ، ازتون همیشه تشکر میکنم که تحملم می کنین .امیدوارم نظرتونو که راجع به این پست می نویسید این رو هم به من بگید که خودتون قبل از خوندن ِ این پست راجع به این واژه یا اسم چه فکر و برداشتی داشتین .

* * *

اینم از بخش جدیدکه اسمش شده : "ويترين ِ زَلم زينبو"
سارا :
دیگه نمی خوام به من فکر کنی فقط فکرت رو از ذهن من پاک کن .

پنجره

2010-01-20T16:11:00.000+03:30

پشت ِ این پنجره جز « هیچ » ِِ بزرگ

«هیچ » ی نیست ...

" حسین پناهی "

ويترين ِ زَلم زينبو : سعید

چرا از من خوب تشکر نکردی؟!

دعای بارون

2010-01-16T14:49:00.000+03:30

منتظریم بارون بیاد . اینجا همه از ته ِ دل منتظریم بارون بیاد .

می تونیم بریم بیرون و مثه میخ یه جا بایستیم و چترهایی که هیچکدوممون

نداریمو باز کنیم .

می تونیم کمی - فقط کمی - غیرت داشته باشیم و تا کمر در همین خاکی

که از حافظه ی بارون خالیه فرو بریم .

می تونیم با چشمایی که نداریم به یه نقطه از آسمون خیره شیم .

می تونیم اصلا ً دعا کنیم .

می تونیم دعا کنیم آسمون تار بشه ، کدر بشه ، سیاه بشه .

حالا فقط باید منتظر بشیم بارون بیاد .

نگرانی در اعماق ِ جان ِ ما پرسه زنان پیش دوید و چشمایی که نداشتیم

سرخ شد . می دونستیم با تصور کردن درست نمیشه . باید بارون می اومد

و نمیومد . اگه یکی از میون ِ همه ، فقط یکی ، درست منتظر نمی موند ،

بیرون نمی اومد و مثه میخ یه جا وا نمی استاد ، یا چتری رو که نداشتیم

باز نمی کرد، یکی تا کمر در همین خاکی که از حافظه ی بارون خالیه فرو

نمی رفت ، به یه نقطه از آسمون خیره نمی شد ، دعا نمی کرد آسمون تار

بشه کدر بشه سیاه بشه ، نمی شد .

همه ی ما بایست در یک مدار و خواست قرار می گرفتیم . تازه از اون موقع

می تونستیم منتظر بمونیم . حتماً یه جای کار می لنگید .

یه جای کار درست نبود و بنابراین نگاه ها به طرف ِ خودمون برگشت .

اما به این آسونی ها هم نبود . همه ی ما از نظر سن و موقعیت و تجربه و

وزن – حتی وزن – به هم شبیه بودیم . متهم کردن ِ یکی به معنای آن بود

که در درون ِ همه ی ما حداقل رگه ی کمرنگی از آن تمایل وجود داره که

سعی در مخفی نگه داشتنش داشتیم .

ناگاهان تمایل به بازگشت در اعماق ِ آوندهای تک تک ِ ما موج زد .

دوست داشتیم دوباره برگردیم به عقب و شروع به انتظار کشیدن بکنیم .

دوست داشتیم این بار بدون ِ نقص و با در نظر گرفتن ِ همه ی موارد و

جزئیات آسمان را تصور کنیم ، ابرهای باران زا را ، باد را احضار کنیم و در

توامان ِ رشباری آرام و شوقی فرو خورده - آقا من نبودم .

من از اینا جدا هستم . من اصلا ً هیچ وقت منتظر نبودم .

آخ سوختم !

M.R

حکایتی دگر ... 5

2010-01-15T14:48:00.000+03:30

قانون ِ بقا

به اُلاقی که مُرد و نمُرد

پایان ِ عمری سیخونک و نیش چوب ؛ [ گویند سَقَط شد ، به تحقیر . ]

گِرد ِ لشش مگس .

به زندگی و هم به مرگ گوش افکنده در بُردباری .

پاک تسلیم ِ آن قوه ی کور ،

شده قبض ِ روح ، وقت ِ چاشت . تازه چرچرش براه

ازین فَریز ، زمین پر علوفه ؛ سر در پیش ،

آهسته نیشزنان به سبزه ، چیزی سراغش آمد که ،

بی پیر ، هیچ وقت نمی آمد : آرامش .

عین ِ طاغوتی بازنشسته ، لاجون ، لب چش کن ِ جام ِ نیم تُهی .

مانده ازو همین پلاس و پالان .

خواه بگو سَقَط خواه قبض ِ روح ،

تهی شد ازو جام .

نه گوشش بدهکار ِ این سوگنامه دیگر ،

نه عین ِ خیالش . خوش به اقبالش !

از کتاب " گواهی عاشق اگر بپذیرند "

"قاسم هاشمی نژاد آملی"

پاییز 1373

مَ ُ ر د

2010-01-13T14:46:00.000+03:30

كجا به ابرويت كمان شده ام كي چگونه چرا

مگر ببينَدم روز ِ آمده را در پوست نمي گنجم

از درزهايي در رفته ام تنگ با يك بغل سرما

وا شده افتاده نشانده برشانه ام عصب مي كشد

هَمه هَمه ي هُمايي در برم گم راه مي كني هر كه را راه آه

جانوري دور ِ چشم ها دودو مي زند و مي پلكد جان مي گيرد

چرا بهانه مي كني و نقب مي زني به نقابي از روزن هاي خيس

مي خواهم خواهش ِ ملتمس ِ يك ورق شوم و زرورق شوم در هواي سينه

مي خواستي سنگ شوم و سياه در شک ِ ميان ِ پرتاب و طواف

مي خواهم بياندازدم به حاشيه و دور دور ِ من بلاي فاحش هوا شود

مي خواستي گُر بگيرم و بگردم دور ِ چشم ها و نقاب و سنگ

سوگواري در ساعت رقص

دور ِ چشم هاي تو كوچه شد

تنگ نشسته اي و دگمه دگمه مشت ات باز كن پنجره را

حوالي ِ نرماي لاله ات جنجال شد

مرا به جنگ ببر

مرا به بند بكش

مرا به دار ِ سرم

همسرم

رنگ ِ خون ِ دل رنگ ِ لب رنگ ِ هيز ِ پنجره ي باز بسته

قبل از در قبل از از

قبل از هر حرفي

پوسته هايت را بشكاف زن سو سوزن مرگ

امشب را در شماتت ِ چشم هاي تو مي خوابم

اورادي براي تخت

به استقبال وطن برويد

نشانه ها سرگشته اند با شيون برويد

خيس از تب و تاب قطره قطره بغلتيد

شهود را تبخير كنيد با انهناي بدن برويد

درز ِ همين اوراد تَرَک بخوريد

برجستگي ها را بپوشانيد با چنگ زدن برويد

شانه هايتان را بالا بياندازيد

دست هایتان را احضار کنید

با صداي گلنگدن برويد

كشاله ها را باز كنيد

سنگ نبشته ها را آتش بزنيد

به بازخواني ِ لوحه هاي تن برويد

كمي آه كش برويد و با ناله سودا كنيد

در نيست ، ارواح غايبند ، راه ها به عقب مي روند

به چاه ِ تفسيرهاي روشن برويد

آژيرهاي كوتاه

واژه اي ادا نشده ام كه نک ِ زبانت گير كرده بودم

شوقي فروخورده با رد ِ ممتد ِ نبض

روي لب هاي تو زنده مي شوم

و چنگ مي زنم به ريسماني كه عاشق بالا مي برد

نام ام را مزه مزه كن !

M.R

هوای این روزهام ...

2010-01-10T14:45:00.001+03:30

مثل آهی فرو رفته توی حنجره ام مدفونم

H.Khalili

نگفتنی

2010-01-09T14:43:00.000+03:30

منتهي عليه تو ازدحام شد و چند و چقدر آرام مي شورد

سراسيمه تك تك صدا و سنگ ميريزد از شمايل

فراسوي عادت

چقدر آرام نشت مي كني چند تن؟

همه ي خواب هاي تو تعبير مي شد

اگر بيگانه بودي ! نبودي؟

بريز از كف دهانم تا نرماي ميانت ، ميانه ي هوس

تا از تو سر ميكشم براده هاي زنگ زده

سوداي خيس

گمي كه در تو ميپلكيد

خالي ِ خيالي رانده از پلك وامانده

بسوزان ! با شيار هاي سربي ِ يخ زده بر گونه ها

وما نقموا الا ان يو منوا بالله العزيز الحميد

تمام ِ راه هاي اين ميدان دور ِ تو من هم

ديوانه مي شوند راه و چاله

و چاه مي شوند و چيزي نمي شنوند

چيزي نمي بينند

دل دل ميكنم حوالي سر به داري عربده بكشم

هيز شوم خودم شوم

و چشم بدرانم

تا معماهاي تازه ای در ضيافت تن ات

كاش مي مردي

كاش پر مي كشيدي و آسمان از تو نشت مي كرد

ميدان و راه و چاله و چاه تو مي شدي

سرب و گلوله و ماشه وآه تو مي شدي

سر به دار مي شدي !

M.R

حکایتی دگر ... 4

2010-01-07T14:41:00.000+03:30

از هزار مزار ، یکی

از اینجا روایت گونه گون است :

برخی گفته اند به سنگسار نمرد ، گرماگرم بر دست ِ صاحب ِ شرع توبه یافت

و سپس به مرگ ِ عادی مُرد ، چنانکه مقدّر ِ او بود .

دیگران که خوش باورترند گویند: ذات ِ رحمان ِ حق استغاثه ها را شنید و دل بَراو

سوخت و به طُرفتالعینی ، چنانکه در یَد ِ اوست ، اسبابی چید تا از آن مهلکه بیرون

جَست . همه ، حرف ِ مفت .

زن ، چنانکه دانیم ، مُرد به مرگی رقتبار ، بُریده از امید و خاطره ، سراپا تسلیم ِ ،

حتی کمابیش مجذوب ِ ، آنچه ناروا می رفت بر دست ِ همشهریانش .

فراتر از خواب ِ همگان بود اینکه زانیه ای ، به هر حال ، منظور ِ نظر باشد و

مُقبلی آرمیده در جوار قرب .

مثل همیشه زن ها ، به سائقه ی غریزه ی بی خطاشان ، پیشاپیش بو برده بودند .

به روءیت چیزها دیدند که ، چار و ناچار ، خبر از کرامت ِ خاک داشت – باد که

بوی عنبر خام میبرد ؛ قبر که هر شبه نورباران .

یکروزه شهره شد به اینکه مقام ِ حاجت است و کارهای بسته می گشاید .

پس نیازشگه دخترانی شد که سینه بر سینه ی آن می مالیدند و ، از قضا چه

نورپاره ها در دل می یافتند ، چه مُرادهای همه حاصل .

دل های بسته ای که راه نمی بردند به راز ِ کائنات ، بیهوده سر ِ آن شدند که

سابقه ای نکوتر از برای خاک مرتب کنند . پس این قصه را در دهن ها انداختند که:

سیّده ای فاضله ، پیش از این دفن به باغچه ی بزرگ بود مشهور به مادر عبدلله و هم

بدو مبارک شد این خاک . غافل از این سودا که کس چیزی قیمتی باز نخرد تا

مگر چیزی بقیمت تر به او نفروشد.

القصه ، با قضای آسمان جفت و جور شد چونکه دخترانی بر سریر آن خاک نشستند

تا به داد ِ تن ، بهره ی عاشقان دهند ؛ هرچند ، در واقع ، واسطه ی روی خاک بودند

با زیر ِ خاک . و چون همانجا به خاک شدند مزار ِ بی بی دختران هنوز کم داشت

آنچه را که در خور ِ بساط ِ جلوه و جلال ِ دُنیَویست .

خاتونی ساده دل از دوده ی امیران ِ ترک یک روز واقعه ای دید به بیداری :

زن ِ جوانی پوشیده در شاره ی زرنگار ، با عطر ِ گیسوان عنبر خام و داغ ِ

ضربه هایی هنوز به پیشانی و بر گونه ها ، به ساختن ِ بنایی اشارتش داد .

چون همین گنبد ِ باشکوه را به پای بُرد که می دانید ، روزش کرانه کرد و خود نیز در

جوار ِ جمع ِ دختران آرَمید .

باری ،

به همت ِ آن خاک ِ پاک مستجاب شد دعای خاتون در حق ِ فرزندش ، شاه شجاع .

تاریخ گوید امیرکی بود این شاه شجاع ، از این ملوک طوایف که روزگار پروریده

و از یاد برده هزاران هزار . نام او اما زنده به این شد الی الاَبَد که ممدوح ِ

خواجه ی ما بود ،

محبوب ِ حافظ ِ شیراز .

"از کتاب ِ گواهی عاشق اگر بپذیرند"

"قاسم هاشمی نژاد آملی"

"نشر کتاب ایران 1373"

باز آمدم و برابرت بنشستم ...

2010-01-06T14:40:00.000+03:30

و تو

دوباره به من باز آمدی ، بعد از نمی دانم چند سال و ماه و روز ...

" با درد بساز چون دوای تو منم

در کس منگر که آشنای تو منم

گر کشته شدی مگو که من کشته شدم

شکرانه بده که خون بهای تو منم

دل در بر من زنده برای غم ِ توست

بیگانه ی خلق و آشنای غم ِ توست

لطفی ست که می کند غمت با دلِ من

ورنه دلِ تنگ من چه جای غم توست "

لاطائلات

2010-01-02T14:38:00.000+03:30

نتوانستم پشت اضافه دست بنشينم مست بر دست بايستم ودست

از تو و از دست بكشم كه مرا رنگي نبود و تو را نيرنگي .

نتوانستم تار و پود شوم عود شوم بسوزم و بسوزانم

تكه تكه مرثيه

چون گيسوي خيس ِ فريشتگاني كه با بوي تن ات قامت مي بندند

ميدانستم نميدانم ميداني كه از دور مي بينم دورت بگردم

از دست ِ تو به اين حال تا هاله اي كه نمي بيني هرگز و

نمي تواني حاشا كني مرا به اين روز انداخته اي و دور زدي

به كجا ؟ ديروز را نديدي و نمي بيني كه از دست ِ تو هنوز در

مي رود خود را به نفهمي مي زنم كه زنم ؟

نه فالي ، نه فريادي كه فنجان را هم نفهميدي كه غول از

پشت ِ شانه هاي من مي پريد و دور مي زد تا روي تو

دربست به سويم آمدي نمي دانستم ميداني كه از خالي ِ هجوم

قلب مي شد كه تقلب كنم و تب ِ تند را عرق بخورم به بالاي

تپه اي كه زن ترسيد.

مي دانستم مست نيستي كه از اول منگ بودم و گيج ِ تپه اي

كه هنوز تلو تلو مي افتد

مرگ مي دانم اگر گُر گرفته بودم سرم را به كدام سويت

برگردانم كور سويي ديدي ديد مي زند يواشكي

از پاره هاي تن ات پوشيده از معما

حالا باز هم آواز را بهانه كن و زنگ بزن كه مي خواهي

بخواني و يك گام ِ معلق ِ ديگر به خودت بياويز

روز به روز بهتر مي شدي و خودت را به خنگي و گيجي و

هر غلطي كه دلت مي خواهد بكني بكن اصلا ً نمي تواني

بخواني و بفهمي كه دارم به خودم آبكشيده عريان مي كنم

كه تو مثلا ً از حال به كجا رفته اي ؟

كه دست ات را ميان ِ پاهايت گذاشته اي كه شرم را بپوشاني

كه نيستي كه هيچ وقت بي بهانه از نقاب به ملافه اي كه پرت

مي شدي كه خيلي بالا رفته اي ،

نه

فروغ مي گفت " فرو رفته ام "

كه ما و من و تو ازبين رفته و هنوز گيج ِ اين مرداب ِ

آرام و رام اي كاش نفت مي شدي .

به بي خيالي ِ هراسناك عادت مي كنم كردم

كتمان نمي كنم درست آنجايي را كه نبايد دست گذاشته ام

و هنوز گُر مي گيرم كه دلت بسوزد .

نمي دانستم اين بازي در ميدان به هر طرفي كه راه ببندد

باز مي شود به دري كه از لاي پاهاي تو در رفت.

پرت شده ام از تپه اي كه ميدان ندارد درد

حالا خدا هم يواشكي از لاي پاهاي تو نگران است

مو لاي درزش فرو نمي رود

به عمد فكر كرده كه سرش را مثل كبك اداي باز در بياورد

سرش را به سنگ بكوبد كه مثل ِ آدم هاي اهلي دنبال ِ گلي

بگردد بي نام ، نه ، نه ، نه

حالا بخوان اگر صداي تو فكر برت داشته يا چيز ِ ديگري

كه نمي دانم

چحخجهععغفقثصضشسيبلاتنمكگوئدذرزطظشضصسطزيثقبرذلفغادئتعهنو.

حالا بخوان كه همه ي حروف را احضار كرده ام

بخوان مُردگي ِ ما زنده مي شود و چشم اش را به زور

باز نگه مي دارد كه به خاطرش حق دارم فردا را با صداي بلند

به زير بيايم اشتباه !

شكسته پهلوي مرده ها زل زده نگران ِ من چرا خفه خفه

مي نويسم و حالا برو آنطرف ِ ميز و زير چشمي سرخ شو مات

و زير چشمي بغض ِ فرو خورده را حلقه حلقه قهقهه

به روي خودت تف كن !

M.R

حکایتی دگر ... 3

2010-01-01T14:36:00.000+03:30

از عهد ِ خُردَکی، این داعی را واقعه ای عَجَب افتاده بود.

کس از حال ِ داعی واقف نی، پدر ِ من از من واقف نی.

می گفت : تو اوّلاً دیوانه نیستی. نمی دانم چه روش داری.

تربیت ِ ریاضت هم نیست و فلان نیست.

گفتم : یک سخن از من بشنو!

تو با من چنانی که خا یه ی بَط را زیر ِ مرغ ِ خانگی نهادند،

پرورد و بَط بچگان برون آورد. بَط بچگان کلان تَرَک شدند، با مادر به لب ِ جو آمدند،

در آب در آمدند. مادرشان مرغ ِ خانگی ست. لب لب ِ جو می رود، امکان ِ در آمدن

در آب نی. اکنون، ای پدر، من دریا می بینم مَرکب ِ من شده است و وطن و حال ِ من

این است. اگر تو از منی یا من از توام، درآ در این دریا و اگر نه،

برو بَر ِ مرغان ِ خانگی! و این تو را آویختن است.

گفت : با دوست چنین کنی با دشمن چه کنی؟

خا یه ی بط : تخم ِ اُردک / بط بچگان : جوجه اُردک

"مقالات شمس"

"شمس الدین محمد تبریزی"

خط فرضی

2009-12-28T14:31:00.001+03:30

" امشب هزار چهره از این دل کشیده ام

یک چهره دل نشد همه باطل کشیده ام "

دکتر محسن اباذری

وقتی از همه کس و همه چیز خسته می شد می رفت سراغ نقاشی ،

این بار اما چند ماهی می شد که دست به رنگ نزده بود ، بوم را که از

پشت کمد در آورد کلی خاک رویش نشسته بود ، با پارچه کهنه ای که

همان پیراهن گلبهی رنگی بود که خیلی دوستش می داشت ( حیف که

تنگ شده بود براش ) خاک ِ روی بوم را تکاند و ته مهای کشو را دنبال ِ

قوطی های رنگ گشت . روی میز پارچه ای پهن کرد و بوم را رویش کذاشت

، هر بار به خودش قول داده بود اینبار یک سه پایه بخرد اما تا سه پایه

دلخواهش را پشت ویترین لوازم التحریر می دید می گفت :

همینطوری حالش بیشتره .

شروع به مالوندن رنگ ِ سفید روی بوم کرد .

- فکر کن داری رو دیوار نقاشی می کنی ، دستاتو هر جور دوست داری ببر

بالا و بیار پایین اینجوری کار یه دست در میاد .

توی سفیدی ِ گیج ِ بوم طرح ِ گنگ ِ یک فضای خیالی را تصور می کرد که

مدت ها خوره ی جانش شده بود ، بین ِ فاصله ی هوا گرفتن بوم ، رنگ ِ

دلخواهش را با قاطی کردن ِ قرمز ِ اُخرایی ، کمی سفید و مشکی ِ سیر به

دست آورده بود « بنفش ِ کبود » .

کم کم آسمان ِ گرگ و میش ِ غروب را روی بوم پیاده می کرد و توی آن

بی طرحی ِ مطلق این دستهاش بود که روی بوم حرکت میکرد و چشمهاش

که خیره مانده بود به دست ها . فکرش رفته بود سراغ ِ بچه ی ده – دوازده

ساله ای که برای اولین بار یک معلم غیر از معلم اصلی شان را در کلاس

تجربه می کرد .

- سلام بچه ها من معلم ِ هنر تون هستم اسمم هم ( روی تخته شروع به

نوشتن کرد )

بیشتر از اینکه حرفهاشو بشنوم تو نخ ِ قشنگیش بودم ، اون قد ِ متوسط ،

صورت ِ جذاب و سفیدی ِ مثل برف ِ دستهایی که از آستین بیرون می آمد

وقتی برای نوشتن روی تخته سیاه بالا می رفت . جلسه دومی که باهاش

کلاس داشتیم من ِ میز ِ آخری سر ِ میزِ اول دعوام شده بود!

به چه بهانه ای؟

- صداتونو نمی شنوم خانم !!

- ایرادی نداره تو برو سر ِ جات من میام آخر میشینم .

از اون به بعد بود که همیشه تا آخر سال کنارم روی اون نیمکت سبز چوبی

می نشست ، و من عاشق ِ بو ( نمی دونم چه بویی اما هنوز زیر دماغمه )

بوی تنش شده بودم . تنها دانش آموز کلاس پنجمی اون مدرسه بودم که

نقاشیم بهتر از همه بود و توی روزنامه دیواری ها و امتحانات ِ ثلث نفر اول

بودم ، تنها کسی هم بودم که تونستم بین اون همه بچه ی قد و نیم قد

خانم معلم رو بدون ِ مقنعه با اون موهای خرمایی رنگ ِ لَخت ِ بلند ، بدون

مانتو با اون بلوز ِ قرمز رنگ ( که کاش همش می پوشید) و شلوار سیاه ،

بدون ِ کفش حتی بدون جوراب ببینم ، با اون مچ پای سفید و بر آمدگی

درخشان ِ روی کف ِ پا و رگ ِ بر آمده آبی رنگ کنار قوزک پا ...

کمی آبی گوشه ی پالت ریخت تا آسمان ِ کار را شکل دهد ، قلم موی

درشتی را که هیچ وقت شماره اش را یاد نگرفت به دست گرفت و با

حالت کجی گوشه ای از آسمان را رنگ کرد .

به دستهاش خیره می شدم و و سوالهام هیچ وقت تمام نمی شد ،

می بردم توی آشپزخانه ، نون و پنیر یا اگر عصر بود آبمیوه یا چای برایم

می آورد ، وقت ِ طراحی با دقت به دست هام نگاه می کرد گاهی هم

دستش را روی مچم می گذاشت و با مدادی که توی دستم بود خطی

افقی و کمرنگ نزدیک به انتهای کار می کشید و می گفت :

- این خط فرضیه واسه اینکه زمینه و دور کار قاطی نشه بعد از تمام شدن

کار هم پاکش می کنی .

وقتی هم از کارم ایراد می گرفت یا با خنده مشت می زد به بازوم یا با دو

انگشت ِ شستش مثل ِ وقتی که سبیل آتشی درست می کنیم ابروهامو

می داد بالا و می گفت :

- حالا بهتر شد اخمت فرار کرد .

نقاشی کشیدنش را دوست داشتم ، حالت خاص ِ قلم گرفتنش

( چپ دست بود )، مدتها تمرین کرده بودم تا همانطور کج بنویسم و بکشم .

قوطه خوردن در همین احوال او را وا می داشت تا هرچه بیشتر کبودی

کارش را به سطح بکشاند و در افقی دور دست ، کنج ِ کار شمه ای از

تلالوءِ زرد رنگ خورشیدی که انگار هیچ وقت نتوانست به بادکنک ِ رها شده

در کار بتابد را پیاده کند. عاشق ِ بوی رنگ بود و با یک نفس ِ عمیق تمام ِ

بوی رنگ را به سر گیجه ای اضافه کرد که خبر ِ مرگ خانم معلم را به او

رسانده بود . تمام ِ انگشت هاش رنگ مالی شده بود و این کبودی زیر ِ

ناخن ها مثل ِ خون آرام آرام به دست ها و بازوان و تمام تنش می دوید ،

با صورتی کبود حالا نه به روبه رو نگاه می کرد و نه به چارپایه ای که دیگر

از رویش بلند شده بود ، فقط به خطی نگاه می کرد که کمی مانده به

انتهای کار پاکش نکرده بود .

ماندالایز / زمستان ۱۳۸۴

عاشورا

2009-12-26T14:30:00.001+03:30

ای که به خود تنیده ای !

از ستم ِ اشقیاء

آب

مُیَسّر نشد .

حکایتی دگر ...2

2009-12-25T14:28:00.000+03:30

آدم را پرسیدند که:

« از روزگارعمرت کدام وقت خوشتر بود؟ »

گفت: « آن دویست سال که برسنگی برهنه نشسته بودم ،

و درفرقت بهشت نوحه و گریه می کردم.»

گفتند: « چرا؟ »

گفت: « زیرا که هر روز بامداد جبرئیل آمدی گفتی

ملک تعالی می گوید: ای آدم ، بنال ،

که من که آفریدگارم ناله و نوحه ی تو دوست می دارم. »

" حسین بن منصور حلاج "

"برگردان بیژن الهی"

تردید

2009-12-22T14:26:00.000+03:30

کنار ِ واژه ایستاده ام

نمی دانم

بنویسم ات

حفظ ات کنم

یا فراموش ...

یلدا

2009-12-21T14:19:00.000+03:30

کاش ته نداشته باشه !

راستش می خواستم برای امشب یه پست قشنگ و به یاد موندنی بزارم .

یعنی می خواستم عاشقانه باشه !

به خودم گفتم مگه میشه توی این اوضاع عاشقانه هم نوشت ؟

ملت دارن شکنجه می شن و محکوم ، اونوقت تو بیای با یه پست عاشقانه آپ کنی ؟

بعد با خودم فکر کردم خب چه عیبی داره پستت هم عاشقانه باشه هم سیاسی ؟

خندم گرفت از اینکه ناخوداگاهم رفت به سالهایی که آدم ها وقتی پاشون تو سیاست

باز می شد زندگی خصوصی و عشق و ... معنای خودشو از دست می داد یعنی توی

فضای سازمانی ِ حزب ها اینجور چیزا فاجعه بود .

می خوام یه چیز ِ بلند بنویسم به بلندی ِ یلدا ، اسمش رو بذارم

" کاش ته نداشته باشه "

دوست ندارم اسم دیگه ای انتخاب کنم ، این اسم از چند وقت قبل که داشتم برای

دوستی کامنت میذاشتم افتاده توی ذهنم ، یه شعر بود که خیلی خوشم اومده بود

بعد که خواستم کامنت بذارم یکی از بیت هاشو دست کاری کردم :

"پاهام عادت ِ فرو رفتن دارند ...

تو که ته نداری ! "

این ته نداشتن تو با این بلندی یلدا و پاهای من همه باعث می شه که امشب سراغ

این نوشتن برم بعد به خودم بگم آخه من چی بنویسم که هم تو باشی هم من ،

هم همه ی دغدغه های این روزهام ؟

میرم سراغ حافظ ، آخه من چی میتونم بگم که اون نگفته باشه ؟

اما می ترسم ، این روزها به حافظ هم نمی شه اعتماد کرد ، می ترسم اون چیزی رو

که میخوام بهم نده ، اصلن چه معنی داره آدم بذاره یکی دیگه شعری رو که شاید دوست

نداشته باشه براش انتخاب کنه تو ی این کلنجار رفتن ها با خودم و حافظ ، دستم ،

دست راستم (داستانش رو که براتون گفتم ) بازم از دستم در میره و خودش دیوان

رو باز می کنه :

مصلحت دید ِ من آن است که یاران همه کار بگذارند و خم ِ طُرّه ی یاری گیرند

سبز ها ایستاده می میرند ...

2009-12-20T14:16:00.001+03:30

انا لله و انا الیه راجعون ...

" درستکار ِ عدالت پرست همیشه سعادتمند است ، ولی نادرست ِ ستم پیشه همیشه تیره روز

درستکار را بکوبید ، برنجانید ، داغ کنید ، کور سازید ، بیاویزید ...

باز هم از شما خوشبخت تر است "

این محرم ، محرمی دگر شده است

این روزها باید به عزای تو نشست ای پدر مقدس

و به یاد داشت تنها تو بودی بینشان که انسان بودی

و ایستادی در برابر کشتاری بی رحمانه

پیشگام بودی در صف جنبشی سبز

درود بر تو و روان پاکت

چه خوب با پر کشیدنت هم عاشورای امسال را عاشورایی کردی

عاشورایی شود این روزها ...

شرح این قصه دراز است

2009-12-20T14:14:00.000+03:30

بره از عطر ِ دل انگیز ِ علف مست شده

گرگ با کهنه شبان همدل و همدست شده

قصه ی تازه ای از فاجعه آغاز شده

رو به ملجم صفتان قلعه دَرَش باز شده

کوفه یکبار ِ دگر محو ِ ظواهر شده است

این " علی " نیست ! ابوبکر ِ معاصر شده است

خوک ها پیرهن ِ بی یقه بر تن دارند

گرگهای دِه ِ ما چفیه به گردن دارند

پس کجا رفت سرافرازی ِ خاک ات ؟ موءمن

حرمت ِ چفیه و پوتین و پلاک ات ؟ موءمن

تا کجا بر همه و خویش کَلَک باید زد ؟

بر چنین زخم شب و روز نمک باید زد ...

" یاغی تبار "

حکایتی دگر ...

2009-12-18T14:11:00.001+03:30

"هر چه گفتند گویندگان ، پوست ِ الف خاییدند"

خدای را بندگانند که ایشان را در حجاب آرَد ، با ایشان اسرار گوید .

مرا آن شیخ اوحد به سَماع بردی و تعظیم ها کردی و باز به خلوت ِ خود درآوردی .

روزی ، گفت : « چه باشد اگر به ما باشی ؟ »

گفتم : « به شرط ِ آن که آشکارا بنشینی و شُرب کنی پیش ِ مُریدان و من نخورم . »

گفت : « تو چرا نخوری ؟ »

گفتم : « تا تو فاسقی باشی نیکبخت و من فاسقی باشم بدبخت »

گفت : « نتوانم »

بعد از آن ، کلمه ای گفتم ، سه بار دست بر پیشانی زد .

هر چه گویند گویندگان ، پوست ِ « الف » خاییدند ، هیچ معنی ِ « الف » فهم نکردند – زیرا که مردی نداشتند .

همان حکایت ِ سوزنگر است که دوستی داشت « عِنّین » ، خلق را و خویشان را از عِنّینی ِ او خبر نبود : به ریش و سَبلَت ِ او مغرور شدند . دختر ِ چو صد هزار نگار با او عقد کردند و عروسی کردند ، البته مقدور نمی شد نزدیکی کردن .

چون سخت عاجز شد ، بر ِ این دوست ِ سوزنگر آمد که همراز ِ او بود از کودکی و گفت که « مرا مَحرَم تویی . احوال ِ من چنین است . اکنون ، شبانگاه با من بیایی و جامه های من درپوشی و مرا از این صُداع برهانی . ولیکن چون در خلوت درآیی سخن نگو هیچ ، تا فهم نکند و چراغ را بنشانی – که مرا معهود است چراغ نشاندن ، وقت ِ خواب . »

گفت : « هزار خدمت کنم . »

چون در خلوت رفت چراغ را بکُشت و زود در جامه خواب درآمد . دختر پنداشت که همان شوهر ِ عِنّین است . چون بر ِ او نشست ، دلیر میان ِ پا باز کرد . او فرو برد . بانگ برآمد و فریاد و زاری . واویلا گفت .

شوهر از برون ِ در می گوید که « ای زنک ِ قحبه ، پنداری که منم که جگرم خون کردی؟ این سوزنگر است که آهن را می شکافد و سوراخ سوراخ می کند . »

****

عِنّین : ناتوان ِ جنسی / صُداع : درد سر

مقالات شمس

شمس الدین محمد تبریزی

از این هفته هرجمعه منتظر حکایتی دیگر باشید .

گربه ی کوچک من

2009-12-17T14:10:00.000+03:30

" ذره بين روي نقشه روي ميز بود

نکته ريز بود :

- اينجا مادر زادي ايران است .

اصلن اگر دوباره به آن روزها برگردم (منظورم کودکي ست)

پاي سردرگم ِ مادرم را مي بوسم ! "

M . R

بدون حتی پاره ای توضیح !

2009-12-14T14:09:00.000+03:30

احتمالن پشت ِ اين در هاي بسته که بسته مانده بود

شياطين ِ رجيم ترتيب فرشتگان رحيم را داده اند ...

M . R

یکی سنگی انداخت تو چاه ...

2009-12-12T14:07:00.000+03:30

کمی از حجم این انقباض کم کن

دستی از دور تکانه های دلم می شود

چشم که باز می کنم نیل از روی پاهام رد می شود

و شبها که خوابم ، آمازون برعکس روی صورتم رشد می کند

دلم سنگی کوچک است که دختر بچه ای نئاندرتال

توی غاری انداخت

و هنوز تکانه های سنگی اش را

مدیون خاطره آفتاب است

جاری ، روی پاهای برعکس درخت می دوم

تو که نیستی این پسرک نئاندرتال

هنوز در فاصله لمس انگشتهات

و حجم سیال نیل به درختان مسیر چنگ می اندازد

مبهوت انقباض انگشتهات

که چرا حرکت آهسته موهات

توی هیچ وبلاگی ثبت نشده !

"احسان رضایی"

اودکلن وحید

2009-12-10T14:05:00.000+03:30

توی آینه به خودت نگاه میکنی و از ریختِ جدیدت خنده ت می گیره ، یه سبیل شبیه فرمون ِ دوچرخه 28 با یه لنگر زیرش ، موهاتو شونه میکنی و متوجه پسروی پیشونیت میشی بعد قسمت ِ جلوشو طوری تاب میدی که حتی خودت هم نفهمی واسه پوشوندن کچلی این کار رو کردی یا مدل ِِ موهاته...!

ژاکت جدیدت رو تنت میکنی ، اودکلنِ وحید رو که از بوش خیلی خوشت میاد از کشو در میاری ، البته روزهای اول به این خوش بویی ها نبود ، فکر می کردی ، فکر می کردی که نه !! مطمئن بودی از این اودکلن درِ پیت هاست که وحید واسه رفع ِ تکلیف ِ کادوی تولد از دست فروشی ، خریده و کادوش کرده ،حالا بعدِ این همه وقت بیشتر ِ خاطره های ِ خوش ِ یک سال ِ گذشته رو با این بو به یاد میاری انگار هر وقت این بو به مشامت می رسه باید چیز ِ خوبی پیش روت باشه !! روز خوب ، شبِ خوب ، دیدن ِ یه آدم ِ خوب ، یه اتفاق ِخوب یا هرچیزی که ممکنه از نظر ِ تو خوب باشه...

حالا هم داره تموم میشه این اودکلنی که هیچ وقت مارکش یادت نمی مونه دوست داری همه ی عطر فروشی ها و دست فروشی ها رو بگردی و آقا اودکلن ِ وحید دارین ؟ خانم اودکلن ِ وحید دارین ؟ ...

بخش هایی از داستان ماندالایز ۷

16

2009-12-07T14:04:00.000+03:30

آنطرف آزادی و

خندق

فقط یک گام بود !

گرچه تنها شد قفس / اما پریدن

دام بود !

دام بود اما پریدن

بال ها را زنده کرد

درحقیقت نفس ِ این پرواز خود فرجام بود .

" علی عبدالرضایی "

انفرادی 4

2009-12-05T14:02:00.001+03:30

پيش ِروي من كلام را ترتيب داده بايست ،

بايست و صفحات را سياه كن ،

بايست و آسمان ِ مرده را ، پنجره اي را كه نيست ،

خودت را و سياهي را سياه كن .

حالا در حضورت ـ آواره ي تقصير هاي خويش - حاضرم ،

آيا تو راچشمان ِ آدميزاد است كه اين گونه مرا

به الواح نانوشته حوالت ميدهد؟

حرفي نبود كه صداي تو رو با صدايي كه در من

عوض شده بود عوضي بگيرم ،

دلم را به ادامه ي ماجرا بسپارم

و به شيوه ي خودم تعبير كنم .

*****

حرفي نبود كه تازيانه ي ناگاهان را جستجو كنم

و در ثانيه هاي مرگي ديگر كودكي ام را سپري كنم .

از سر پنجه هاي خون آلود ِ زمين شرارت مي بارد .

به امتحان ِ بيگناهان لودگي مي كنم

و جهان را به دست تو ميدهم

تا روي ِ حاكمان را بپوشاني .

حرفي نيست

كه مرا چشماني است تا دهانم را باز ميكنم ،

مجرم مي شوي و فاسق .

به آسمان اشاره مي كنم

تا براي خانه ي تازه ات مثالي بياورم .

M.R

جمهوریت

2009-11-30T14:00:00.000+03:30

همان که به من حکم تیر داد

همان نبود که حکم تیرم را داد؟

اکنون اتفاق سرخ یعنی پخش خون

از کشتن پشه ای که به من شبیخون زد

بر سفیدی دیواری که مستاجرم...؟

یعنی خرمشهر را من آزاد کردم؟ -

یعنی دانشگاه را من آزاد کردم ؟-

توی آخرین شعرم نوشتم

همان به

که آزاد نمی کردم

یعنی پخش هروئین کوکائین مت آم فتامین

در جمهوریتی که شلوارش را آوردند پایین

توی آخرین شعرم تزریق کردم :

مثل جانبازی شیمیایی -

جان می کند

مردی که دارد کراک را ترک میکند

مثل حکومتی خمار

که با فوران جمعیتی بیکار

با مخدر کمرش را راست نگه میدارد.

"م . رمزانی"

کاش نمی ...

2009-11-27T13:58:00.000+03:30

می دانستم با همان یک نفس

تمام آسمان را در سینه ات حبس کرده بودی ...

دور دست ها

2009-11-23T13:55:00.000+03:30

به محسن حسن بیگی عزیز که این روزها به غمی بزرگ نشسته :

شانه ها تاریک اند

صداها می کوبند

صورتی که نیست

دست هایم بودی

دور دست هایم بودی و دور دست ها از دست های تو پیدا

انگشت های لالم

بر شانه های کوچک ات

جای مرگ را پر کرده اند ...

بی وقتی

2009-11-20T03:35:00.000+03:30

ما مازندرانی ها بهش میگیم « بی وقتی » و گیلانی ها بهش میگن « نا وقتی »

حکایت این بی وقتی که البته هنوز هم این جاها رواج داره اینه که هیچ وقت صبح زود یا عصر یه دختر جوون و خوشگل نباید بره بیرون یا اگه میره تنهایی نباید بره چون اعتقادات بر اینه که اجنه از روی حسادت به زیباییش اونو می دزدن یا اگر هم ندزدن ، یه بلایی سرش میارن یعنی یا صورتش یه خراش دائمی ور می داره « یه جورایی همون ماه گرفتگی البته نه مادرزادی » یا مریض میشه و هیچ وقت هم خوب نمیشه تا جوونمرگ بشه . البته این با بختک فرق داره .نمی دونم جاهای دیگه از این اعتقادات هست یا نه اگه هست بهم بگین و بگین شما بهش چی میگین . ( واج آرایی رو داشتین ؟!! )

به همین علته که من با اینکه پسرم ولی خیییییییییلی خوشتیپم . تا جایی که بهم پیشنهاداتی شد که البته من نپذیرفتم ( نکنه فکر کردین منم ...؟ ) با اینحال فکر میکنم اجنه که فقط نر نیستن خانمهایی هم توشون هست که ممکنه ( ممکنه ؟!! ) حسود هم باشن و یه وقت منم اگه تو تاریک روشن صبح و عصر بیرون باشم بلا ملایی سرم بیاد . پس مدتهای مدیدیست در زمانهای ذکر شده از روز و شب می شینم خونه و مثل آقا درس میخونم و اگه وقت کم بیارم خب میرم ویکتوریا میبینم . ( مگه چیه ؟ )

باید ...

2009-11-18T03:33:00.000+03:30

بايد

" ها"

مي شدم و دَم فرو مي رفتم

حالا بگو چقدر از من تو سينه هات مي پوسه ؟

تناسخ

2009-11-14T03:31:00.000+03:30

" از جمله دلایلی که برای اثبات تناسخ می آورند یکی این است که

در زندگی بارها به اشخاصی بر می خوریم که نمی شناسیم و با

این حال چهره شان به طرز غریبی آشناست ، طوری که بی وقفه

از خود می پرسیم : « کجا ممکن است دیده باشم اش ؟ » "

چیز جالبی که چند وقت پیش از یکی از دوستام شنیدم ، برداشتیه که

معتقدین ِ به تناسخ راجع به " عشق " دارند :

شده بارها کسی رو اتفاقی توی خیابون ، توی دانشگاه ، توی تاکسی ،

اداره ، کوچه و... ببینید و علاوه بر اتفاق بالا ، یک دل نه دو دل

عاشقش بشید ؟

اینجاست که شاعر میگه عاشقی نکشیدی که گشنگی از سرت بپره " به قول بعضیا گفتنیا )) دی :

خلاصه این یعنی اینکه شما احیانا در زندگیه گذشتتون با این آقا / خانم

نسبتهایی و روابطی داشتید

حالا مشروع یا نا مشروعش پای خودتونه و آخوندای زمان خودتون

یعنی یا همسرتون بوده یا پدر / مادر تون بوده یا عشقتون بوده

خلاصه بازم یعنی اینکه شما ، شما که نه ! ضمیر ناخود آگاهتون!

یه قسمت از زندگیتونو که گنگ و محو شده ، با دیدن چهره ی یه آشنا

که هیچ وقت ندیدینش ولی آشناست انگاری داره گم شدشو پیدا می کنه

. اینجاست که هی سیختون میده و پدر صاب بچه رو در میاره تا درد عشقی بکشی و منم نپرسم تا حالشو ببری

اگر این وصلت ِ فرخنده خانم با بختتون شکل بگیره و ضمیر ناخودآگاهتون به این نتیجه برسه که درست حدس زده و طرف خودشه دو حالت داره :

1 : اگه به لحاظ شرعی ازدواج شما با پدر / مادر / آبجی /خواهر عذر میخوام برادر ،صحیح باشه هر چند در زندگیه گذشته این نسبتها صدق بکنه. مشکلی برای ادامه ی زندگی نخواهید داشت

2: یادم رفت.

اما اگر ضمیره به این نتیجه برسه که قضیه فقط در حد یه شباهت بوده و حدسش بل کل غلط بوده اونوقته که خر بیار و باقالی بخور ...

من طلاق میخوام ننه !!

تفاهم نداشتیم باهم !!!

بیا مثل دوتا آدم ِ متمدن از هم جدا شیم فقط لطف کن 2000 سکه مهریمو بده ...

و

و

و ...

الو

2009-11-12T03:29:00.000+03:30

الو الو حكم آمده از ميانه در بين من نيستم

الو الو داري از دست بر سر شدن پير شدي!

الو الو دگر باره ماجرا به تعادل مي غلتم

حرف بزن تا كينه تا آساني ، تن آساني ، خميازه الو الو

سرت را محكم بدزد، اين دفعه كار دست ات مي دهم ها

اول نقطه بود كه خدا شد ، داري لوس مي شوي اين هم بقيه اش

به من چه مربوط صداهايي در هم بر تو ، چنگ مي زنند . مني كه لاله لاله لال

به تو چه مربوط دارم از خوشحالي دق مي كنم؟!

مي خواستم با تو آن كنم ، نشد

مي خواهم تا تو اين كنم نمي شود

خُل !

بعد درد آمد ، كلمه آمد ، حرف آمد و سرسام را محكم بستم كوفت

درد سرخ ، كلمه سرخ ، سرسام سرخ بگو بگو يواشكي سرخ مي شوي گاهي

كلمه جان مي گيرد ، اتوبان مي سازد از سرعت مي ترسم

مي خواستم نقطه نقطه در تو نطفه ببندم غم ِزمانه خورم يا فراق ِيار كشم ؟

گاهي اتفاق نمي افتد پس به قدم زدن هاي طولاني من گوش بسپار .

همه دوست ات دارند بميري؟

M.R

شکستن

2009-11-09T03:27:00.000+03:30

نذر كرده بودم « دو روز مانده به عيد قربان » اگر زنگ نزني ، زنگ نزنم .

قيامت بود ، بايد از روي پل ِ صراط رد مي شدم ، ديروز بود و آخرالزمان بود. اول ِ شاهراه بود

و حس مي كردم با پژو GLX سبز رنگ با سرعت 100 كيلومتر از روي پلي كه تو بودي به

ابديت ِ تو پرواز مي كردم . باور كن شاهراه بود و من تنها بودم ، تو هم بودي اما پل بودي و

وقتي پياده شدي حس كردم ، شاهراه باريك شد . باريك و باريكتر و ديدم نمي توانم به عقب

برگردم . به عقب برگردم وشاهراهم را از نو تصور كنم . باريك شدي و باريكتر و پرت شدم

به اعماق ِ گُر گرفتن .

[ ديوانه تند رفتي ]

آرام بودي ، آنقدر آرام كه من ترس برم داشت ، لباست كاملا ً خيس از باران بود ، باراني كه روي

من نمي باريد ، شلوار لي آبي رنگت خيس بود ، صورت ات خيس ، ماشين هايي كه از كنارت

مي گذشتند موجي از آب را به تن ات مي پاشيدند ، اما همچنان آرام بودي و آرام .

ومن ترس برم داشت.

[ ديوانه تند رفتي ]

بايد عذاب مي كشيدم ، جرات نداشتم ، بايد خيس مي شدم ، بايد مي مردم ، جرات نداشتم ،

تو بي توجه ، سرد ، يخزده زير باران هر دم خيس تر مي شدي .

- چي مي نويسي ؟ چرا گريه مي كني ؟

- گريه نمي كنم ، من چشم ام مريضه قلبم ، تنم مريضه ، من مريض ِ تو ام . مريض ِ تو .

[ديوونه تند رفتي ]

اي كاش تصادف كنم ، اي كاش اين باران بند نيايد ، اي كاش سالم برسد ، تب نكند ،

سرش درد نيايد . حتي ديگر نمي خواهم براي من زنگ بزند ، قول مي دهم سِمج نشوم ،

لال مي شوم ، لالموني مي گيرم، مثل هميشه . اصلاً دوستت ندارم ، هيچ وقت دوستت نداشتم ،

فقط سرت درد نيايد ، فقط سرما نخوري ، فقط عصباني نشو .

[ سرويس مي ري ؟ يا مي خواي بنويسي ؟ ]

نه ، سرويس مي رم . اي كاش اين مسافر به راه دور برود . يك راه پرت . آن وقت مي توانم

دورت بگردم و اين دفعه زني سوار كنم كه شبيه روباه بشوم . كه دستش را به خاطر من سوزانده

باشد كه دوباره داد بزند . ديوونه تند رفتي كه سرم فرياد بزند و با كيف اش محكم توي سرم

بزند . كه پالتوي بلند با شلوارلي آبي بپوشد و خيس شود و آرام توي خيابان راه بيفتد . كه از

من به خاطر من آرام آرام دور شود كه روباه چشم ام را از توي آينه با عزيزش عوضي

بگيرد و بعد زنگ بزند و بگويد :

[ ديوانه تند رفتي ]

يا يك پري بي بال و پر سوار كنم كه اصلاً مرا نشناسد يا حداقل به يادش نيايد مرا مي شناسد ،

اصلا ً هيچ وجه تشابهي از خاطراتش از گذشته اش ازآينده اش با من نيابد و نگران نشود كه بگويد

يا بنويسد : ديوانه تند رفتي.

اما حيف شدم ، حيف نبودم ، اما پرت شدم و حيف شدم و دربه در دنبال جسم ام مي گردم كه پرت

شدنش را به ياد مي آورم . از روي تو پرت شدم و آخرالزمان شد. قيامت شد . درست مثل ِ وقتي

كه لو رفتم و لو رفتم و سرخ شدم . سرخ شدم و بازجو از سرخ شدنم فهميد دروغ مي گويم .

هر چه قدر شلاق بخورم ، باران بخورم باز هم دروغ ميگويم و حيف مي شوم ودوباره حيف

مي شوم .مي خواهم درست مثل شيشه هاي شكسته ي همين پژوی سبز رنگ كه روي جاده

پخش شده، خودم را پيدا كنم ، تو را پيدا كنم كه نمي دانم به خانه رسيده اي يا تا ابد در راهي؟

در راهي و زير باران ِ تند مدام خيس مي شوي و آرام و بي اعتنا فقط دوست داري سرما به

تن ات بدود‌ ، نك دماغت از سرما يخ بزند و تو شلنگ انداز و رقصان ، آرام . آنقدر آرام كه من

ترس برم دارد، درست مثل وقتي كه كتك مي خوردم .هر چه قدر خيس شوي ، هر چه قدر تو را

اولين بار ببينم . هر چه قدر پياده شوي . هر چه قدر خيس شوي ، هر چه قدر شلاق بخورم

و حيف شوم . هر چه قدر پرت شوم و گُر بگيرم . اعماق جانم و روحم مي سوزد از پرت شدن

از سرخ شدن از دروغ گفتن و قيافه اي معصومانه به خود مي گيرم و اداي مرده ها را در

مي آورم و يا مرض ِ چشم ام پيش مي آيد و خودم نمي فهمم كه گريه مي كنم يا نه ؟

M.R

میدانی چرا ؟

2009-11-06T03:25:00.001+03:30

تو

مهمترین زن ِ دنیایی

چون دوستت دارم ...!

"نزار قبانی"

13

2009-11-06T03:22:00.000+03:30

نشد ...

اگر بخواهی ...

2009-11-01T03:19:00.000+03:30

ترس در من بيشتر رخنه مي كرد وقتي پاهاي بريده ام گاه برايت شتاب مي كردند.
جنگل سرد ،
پر از نفرتهاي آنها بود كه نگاههاي پر تعفنشان برايم از سگ زوزه ي شغال هم بدتر بود .
اين بار خواهش مي كنم
فرار كن
از همه ي من ،

از وجود گنديده ام كه حالا ميان سگ مرده ها و لاشه ها ديگر نمي توانند در آغوشت بگيرند .
آخر برايشان ديگر مهم نيست كه تو چقدر نازكي !
سالهاست كه همه را مي درند .

من را و من را
تنها يك بار به اين انگار دست پيدا كردم آنهم تنها وقتي كسي گفت که ديگر خودي نيست !
فرار كن ! فرار كن !
نمي داني چقدر گريختنت را دوست دارم !!
آخر اين تنها باريست كه مي دانم چرا از من مي گريزي !
اكنون كه نيستي پُرم .

پُرم از همه ي خاليهاي دنيا .

از تمام ِ ليوان هايي كه مرا به انزجار مي كشيدند ، مرا تنها وابسته به دشنامم كردند .
اما اگر روزي خوب مي شدم چيز ديگري مي گفتم :
هر چه بگويي انجام ميدهم !
اگر بخواهي از نرم نرمتر مي شوم!
اگر بخواهي ابري شلوار پوش مي شوم !

اصلا هيچ ،

برايت بهترين مايكوفسكي ِ دنيا مي شوم...

براي شاپور غلامرضا
کامبیز

لبهام لکنت دارد ...

2009-10-31T03:16:00.000+03:30

اگر من نباشم

باز هم

با همه ی پنجره ها حرف می زنم

حتی اگر ( هیچ چیز ) توی پرانتز نباشد

اگر من نباشم

باز هم دست هایت

کنار لبهام لکنت دارد

و هنوز هم

همه ی رگهای آبی ات

عاشقند .

این شعر ِ خیلی قشنگ رو دوست خوبم سعید یعقوبی اختصاصاً برای من سرود در جواب ِ اون اس ام اسی که داده بودم . سعید جان! ، ومن « هنوز هم دوره می کنم شب را و روز را و هنوز را » به پاس ِ مهر بانی ِ تو .

من اگه نباشم ...؟

2009-10-29T03:11:00.000+03:30

یه مطلبی رو چن وقت پیش تو وبلاگ سعید / زیر تیغ خونده بودم که ازش خوشم اومد و خواستم خودم تجربش کنم ولی اصلا ً قصد گذاشتن تو وب و نداشتم تا اینکه با جوابهای متفاوتی روبه رو شدم .

ببینید :

سوالی که براشون اس ام اس کردم :

اگه من نباشم ...؟

ساناز ( دختر عمه بزرگه ) : ما هم نیستیم ...

مهدیس ( تنها خواهرم ) : بلاخره ما یه روز سر ِ ناهار برنج کم نمیاریم .

پوریا ( پسرم / نسبت های بین الرفاقتی ) : دروغ های دنیا نصف میشه .

کامبیز ( پدرم / نسبت های بین الرفاقتی ) : چرا ؟

هلیا ( ؟ ) : می میرم ...

فرشته ( خواهر بزرگم / نسبت های بین الرفاقتی ) : سلام

ساقی ( دختر عمه کوچولوی من ) : کسی نیست که از راهنمایی های خوبش

استفاده کنم.

فرزاد ( عمو بزرگه / نسبت های بین الرفاقتی ) : اگر ...؟

اهورا ( بابابزرگ / نسبت های بین الرفاقتی ) : اون بالا بالاها نشستی تحویل

نمی گیری ! نه زنگی ! نه پیغامی ! لااقل یه نارگیل از اون بالا بنداز ما بخوریم !

کوهیار ( دوستم ) : اگه تو نباشی ...

مسعود ( دوستم / GTA****** ) : به ت...مم

سعید ( خان عمو / نسبت های بین الرفاقتی ) : حالا این من ، منم یا تویی ؟

مسیح ( دوستم ) : ما دیگه به کی بخندیم .

امیر ( دوستم / یره ) : فضای بیشتری در اختیار داریم .

مسعود (پدر خانمم/ نسبت های بین الرفاقتی ) : آخ جون پلوخوریه ؟!

حمید ( دوستم ) : یه گوشه ی دلم می لنگه ...

حتی اگر...

2009-10-27T03:10:00.000+03:30

همه چیز از انتها به ابتدای خود می رسد

حتی اگر روی بگردانی از بریده های دلم

حتی اگر فرو نرود معجزه توی خاک

نازل نشود نگاه

بجنبد زمین توی پنهان ترین لایه اش

حتی اگر اینها

همه اجزای آشفته ی پاشیده ی خواب های بی ته ِ من باشد

حتی اگر من

جزئی ترین بلای منتشر شده در پنهانی ترین لایه ی زمین باشم

همه چیز از انتها به ابتدای خود می رسد

حتی اگر ابتدا برای رسیدن به انتها باشد .

"روجا چمنکار"

از تو نوشتن

2009-10-25T03:08:00.000+03:30

اینجا

برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا

برای از تو نوشتن مرا کم است

"محمدعلی بهمنی"

آدم ِ دقیق

2009-10-24T03:05:00.000+03:30

چون تو همیشه یه ساعت به خودت می بندی

پس من هم سرِ ساعت به تو فکر می کنم

ساعت ِ 7:30 به موهای بُلند و بلوند ِ تو

ساعت ِ 11:17 به سینه های تند و تپنده ی تو

ساعت ِ 8:30 به لبخند ِ شیرین و زیبای تو

من

خیلی آدم ِ دقیقی هستم

" ریچارد براتیگان "

بهانه

2009-10-22T03:01:00.000+03:30

فقط کاش چمدان ِ رفتن نبود

... روز ِ تولدت هم بهانه است

دستکش ها را بگذار برای زمستانی که می آید

شاید من نبودم که توی دستهایت « ها » کنم ...

اگر تو را فتح کنم...

2009-10-21T02:59:00.000+03:30

اگر تو را فتح کنم

تمام ِ کهکشان را فتح کرده ام

اگر نتوانم

تمام ِ کهکشان را در من بیاب

چرا که به تو فکر می کنم ...

" H.S "

حرف

2009-10-20T02:57:00.000+03:30

هرجا كه باشي به ندرت اتفاق مي افتد كه زندگي به سراغت بيايد و كاسه اي زير نيم كاسه ي كثافتش نباشد .

چقدرمردم امروز چاچوله باز شده اند . دور تا دور سرشان چشم دارند وتا سوراخ كونشان دهن ، و همه ي اين دهن ها فقط و فقط دروغ سرِ هم مي كنند ... همه فقط همين را بلدند ، روز به روز هر جور زشتي كه در پستوي روح شان مخفي شده است نشانم مي دهند و به هيچ كس غير از من نشان نمي دهند . فقط از وسط انگشت ها مثل ِ مار لغزنده اي در مي روند .

هر تن و بدن سالمي هميشه يك تجاوز ممكن است . قدر مسلم اين كه شماها مرد نيستيد ، لاي پاهايتان چيزي نداريد ، غير از يك سوراخ ِ نرم ! فقط همين .

و آدم هايي كه در كنارت قضاوت مي كنند ، آدم هايي خالي ، مسلح به قوانين وحشتناكي كه معلوم نيست از كجاشان در آورده اند، و آدم هايي كه تفريح شان اين است كه تو را بكشانند روي كوره راهي كه زيرش حفره ي جهنم دهان باز كرده و از و از ديدن خونت كيف كنند .

اين دنيا هيچ چيز نيست جز اقدام ِ عظيمي براي اين كه همه را بي سيرت كند .

و حالا واقعيت ِ ما اين است : كينه اي ، رام ، بي عصمت ، درب و داغان ، ترسو و نامرد ، حقا كه به خوبي خودمان هستيم ، اشكالي ندارد بگو ! ماها عوض نمي شويم ! نه لباس مان عوض

مي شود و نه مدل ِ موي ما و نه ارباب هامان و نه عقايدمان .

وقتي هم مي شود آنقدر دير است كه ديگر به زحمتش نمي ارزد . ما ثابت قدم به دنيا آمده ايم و ثابت قدم هم ريغ ِ رحمت را سر مي كشيم ! سرباز ِ بي جيره و مواجب . قهرمان هايي كه سنگ ِ همه را به سينه مي زنند ، بوزينه هاي ناطقي كه از حرف هاشان و رفتارشان رنج مي برند . ماها آلت ِ دست ِ عاليجناب نكبتيم . او صاحب اختيار ماست ! وقتي بچه هاي حرف شنويي نيستيم طناب مان را سفت مي كند ، انگشت هايش دور گردن ماست ، هميشه ، بايد هواي كار دست مان باشد كه لااقل بتوانيم غذايي بلنبانيم ...

مردم از نمايشي به نمايش ِ ديگر مي افتند . وقتي كه صحنه هنوز آماده نيست ، نمي توانند شكلش يا نقش خودشان را مجسم كنند ، بنابراين همانجا مي مانند ، در مقابل حادثه دست روي دست

مي گذارند ، انگيزه شان را درست مثل يك چتر مي بندند ، به صورتي غير منطقي پيلي پيلي

مي خورند و به خودشان خلاصه مي شوند ، يعني به هيچ ، ننگ و ناراحتي شديد به آشوبِ مطلق ميكشد. دنيا درنظرت تيره وتارمي شود ، دست از زندگي مي شويي. روح با كلمه راضي

مي شود ، ولي تن فرق دارد ، راحت نمي شود خوشحالش كرد احتياج به عضله دارد تن هميشه واقعيتي است ملموس ، براي همين هم تقريبا ً هميشه غم انگيز و چندش آور به نظر مي آيد .

وقتي زياده از حد يك جا ماندي ، اشيا و آدم ها تكه پاره مي شوند و فقط به خاطرتو مي گندند و بوي بد مي دهند . بهتر است خيال برت ندارد ، آدم ها چيزي براي گفتن ندارند ، واقعيت اين است كه هر كس فقط از دردهاي شخصي خودش با ديگري حرف مي زند . هر كس براي خودش . دوست داشتن كه به ميدان مي آيد ، هر كدام از طرفين سعي ميكنند دردشان را روي دوش ديگري بياندازند ولي هر كاري بكنند بي نتيجه است و دردهاشان را دست نخورده باقي

مي گذارند و دوباره از سر ميگيرند . باز هم سعي مي كنند جايي برايش پيدا كنند . وسط اين قصه به خودت مي نازي كه توانسته اي از شر دردت خلاص بشوي ولي عالم و آدم مي دانند كه ابداً حقيقت ندارد و درست و تمام و كمال نگهش داشته اي .

وقتي كه در اين بازي روز به روز زشت تر و كثافت تر و پير تر شدي ، ديگر حتي نمي تواني دردت را و شكست ات را مخفي كني . بالاخره صورت ات پر مي شود از چين و چروك و شكلك كثيفي كه بر قيافه ات نشسته و بيشتر از شكم ات تا صورت ات بالا مي خزد . اين است چيزي كه انسان به آن مي رسد ، فقط همين ، شكلك ِ زشتي كه عمري براي درست كردنش صرف شد ه ولي حتي در اين صورت هم نا تمام است ، بسكه اين چين و چروك كه براي بيان تمامي روحت ، بدون يك ذره كم و كاست لازم است ،پيچيده و سخت است . آدم ها به خاطرات ِ كثافت خودشان و به همه ي فلاكت شان مي چسبند و نمي شود بيرون شان كشيد . روح شان با همه ي اين ها سرگرم مي شود، با گه مالي آينده اعماق ِ خودشان از بي عدالتي ِ حال انتقام مي گيرند . ته وحودشان درستكار و بي جربزه اند ، طبيعت شان اين است .

وقتي آدم مي داند اوضاعش از چه قرار است ، كلمات به چه دردي مي خورند ؟ فقط به درد ِ داد زدن .

تمام ِ ناراحتي هاي عالم را توي وجودم احساس مي كنم كه چرا نگذاشته ام جريان ِ فلاكتم مرا با خودش ببرد ، يا در مقابل اين وسوسه تسليم نشده ام كه يك باربراي ابد درم را روي همه ببندم ، بارها به خودم مي گو يم چه فايده ؟

و آ نوقت گوش دادن به چسناله هاي ديگران از حد طاقتم بيرون است .

شايد ظاهري مهربان داشته باشم ولي در باطن كثافتي هستم كه لنگه ندارم .

برای تو

2009-10-19T02:56:00.001+03:30

فرصتی برای از دست دادن نیست !

وقتی یک نفر

چشم به راه تو باشد

یعنی

هر ثانیه به توان برسد .

به توان چند ؟

فرصتی برای از دست دادن نیست .

جز تو

2009-10-18T02:54:00.000+03:30

همه چیز ِ این پارک لال است

لال...

ونگوگ

2009-10-15T02:51:00.001+03:30

ونگوگ گوشش را برید و داد به یک فاحشه!

هی ون !!

فاحشه ها گوش نمی خوان

پول می خوان

تو

یه سری چیزای خیلی مهم رو نمیفهمی

به خاطر همینه که هنرمند بزرگی شدی .

" بوکوفسکی "

از لب مردم شنیدم ات

2009-10-14T02:49:00.001+03:30

کی میرسم به لذت در خواب دیدنت سخت است سخت از لب مردم شنیدنت

هرکس که این ستاره ی دنباله دار را یک قرن پیش دیده زمان دمیدنت –

از مثل سیل آمدنت حرف می زند از قطره قطره بر دل خارا چکیدنت

پروانه ها به سوختنت فکر می کنند تک شاخ ها به در دل طوفان دویدنت

من ...من ولی به سادگی ت مهربانی ات گه گاه هم به عادت ناخن جویدنت

آخر،انار کوچک هم بازی نسیم! دیگر رسیده است زمان رسیدنت

پایین بیا که کاسه ی دریوزگی شده ست زنبیل من به خاطر از شاخه چیدنت

یا زودتر به این زن تنها سری بزن یا دست کم اجازه بده من به دیدنت...

از مجموعه ی خوش به حال آهوها
پانته آ صفایی

ضیافت

2009-10-12T02:47:00.000+03:30

« از جايي پرت هميشه مرگ چشم مي زند

دست هايم بالا و چنته ام خالي ِ تنيدن ِ رشته هاي فرشته ايست

كه در عمق ِ غار عريان مي شود

اقرار مي كنم خيالي پهلو گرفته ام

لحن ام را به ابر مي دهم آه مي كشم و نسيم مي شوم بر دراندشتِ سبز تو

و مي بارم بر سنگ هايي كه در حافظه شان مرا لحد مي شوند ... »

M.R

گورستان

2009-10-11T02:42:00.001+03:30

دقيقه هاي پرسه

پراز گورستان

روبه روي درب ِ خانه اي امامزاده باز

مي خواند

مي خواند آرام تر

مي روم

ديگر از راه رفتنم

از لمس ِ روسري ات كه خيس

تپش تندتر

بارش ِ خيس ِ روسري ات

مثل ِ تو

مثل ِ كنارت بايستم

بروي از دستم

قلبم نمي زند فهميدي ؟

كفم مي برد هر وقت روسري ات خيس

در مي رود از دست

گر مي گيرم و چكه چكه مي شويم و سرخ مي شوم

نفرين به آبي هاي كجايي !

هنوز هم وا مي دهم زنگ بزنم و گوشي را بر دار !

دست ِ تو بودم پرت ِ تو بود سر خوردنم

پاي تو بود رفتم در آغوشي سرخ مردم

لابه لاي دود ِ روي ِ سرت سر رفتم خيس

حالا ، مثل ِ هميشه

زل زدي ديوانه اي حسودي به همه

حتما ً مي دانستي آنقدر با همه حرف دارم كه لال شوم

گريه ام را پشت ِ پلك ات رها خودم را هم خودت !

شانه هايم را جا گذاشته ام

آرام ، آنقدر آرام كه سرت بخورد به سنگ

كه داد بزنم كه بلند بگويم

نه!

جای خالی ت ...

2009-10-09T02:40:00.001+03:30

انگار تو را از آسمانها بردند

انگار تمام آسمان را بردند...

... تقصیر ِ آستینم بود

2009-10-05T02:36:00.000+03:30

پیاده که شدم باید مسیر کوتاهی تا خیابان اصلی را طی می کردم و توی همان مسیر

چند مغازه دارِ آشنا بودند که مثل ِ این یکی « : سلام ، ح ح حال ِ شما خوبه ؟ سلامتین ؟

،،،،،،، قُُ ُ ُربان ِ شما ممنون ،... » و دستی هم برای خداحافظی تکان دادم ، از عرض خیابان

رد شدم و به طرف ِ تاکسی ای که منتظرِِ مسافر بود رفتم ، از اینکه صندلی ِ جلو اشغال شده

بود کمی حالم گرفته شد یک خانم ِ چادری روی صندلی عقب نشسته بود ، سوار که شدم

صدای ِ دربِ تاکسی بود که ، نَه !! ، صدای ِ راننده بود :

- چه خبرته بابا ؟خیر ِ صد تومن کرایَتو خوردم ! در رو از جا کندی !!

نگاه ِ گنگی به درب و دستم ، به برچسب ِ «لطفاً درب را آهسته ببندید» و به صورتِ راننده

انداختم .

باخودم فکر کردم«من که درو اینجوری نمی بندم؟!»

- آقا تقصیر ِ دَس دَس د ِ د ِدَ دَسستَمهِ ، نِ نِمی یدونم چرا اینجوری میشه ؟!! درا رو اینجوری

مُ مُ مُُح کَم میبند ِ!!!

- چی ؟!!

- والله راس میگم، این چن وقته ای ای اینجوری شده، دَ اَ اَ رای ِ تاکسیا رو محکم می بنده ... !!!

- خدایا نوکرتیم ، جوون به این نازنینی ؟ عمو تو هم که مثل ِ من یه تختَت بَ...له ؟

توی دلم گفتم « مرتیکه ی بی شعور فکر می کنه من دیوونَم ،جلوییه رو نگاه ریز ریز می خنده ،

چه اظهار ِ ادبی هم می کنه – خدمت ِ شما ، فلکه رفع ِ زحمت می کنم ، سِپاسگُذاااااارم – اَه ،

ولی حال ِ تو یکیو می گیرم که اینجوری آبرومو نبری»

به دستم نگاه ِ تندی انداختم و با دست ِ چپم نیشگون ِ آبداری از پشت ِ دست ِ راستم گرفتم .

دختری درب ِ تاکسی را باز کرد ، پیاده شدم تا کنار ِ خانم ِ چادری بنشیند ، جلوی مانتوی زرشکی

رنگش از یقه تا دکمه ی اول با نخ ِ سیاه و طلایی طرح ِ سروکوچکی، وارونه گلدوزی شده بود ،

این بار با دست ِ چپ آرام درب را بستم و بوی عطر ِ خوشِ دختر ِ مانتو زرشکی فضای تاکسی را

پُر کرد ، راننده حین ِ راه افتادن با بوق ِ ممتد و گوشخراشی به یک مسافر کش شخصی اخطار

می داد که آنجا حق ِ سوار کردن ِ مسافر ندارد و راه افتاد .

دست دراز کردم تا کرایه ام را بدهم ، - دستت مگه چشه ؟

- راننده بود که با نیشخند می پرسید .

با اخمی به او فهماندم شوخیِ بی مزه ای بود ، دست ِ سفیدی بلند شد و یک دویست تومانی

به راننده داد و صدایی که گفت دم ِ پُل پیاده میشم ،دلم میخواست قبل از پیاده شدنش خوب

صورتش را ببینم، راننده از توی آیینه دزدکی نگاهش می کرد ، به فکر ِ سوال ِ راننده رو به دست ِ

راستم توی دلم گفتم : « تو چت شده که درا رو اینجوری می بندی ؟ »

دستم مشت کرد و محکم به زانوی پای راستم چسبید قوزک های روی مشتم کمی خشک و

پوست پوست شده بود تا خواستم دوباره ملامتش کنم با همان مشت محکم کوبید روی زانوی

چپم و دوباره همانطورگره کرده به زانوی راستم چسبید .

توی دلم گفتم « اصلاً حقته تحویلت نمی گیرم ، نه ساعت بهت میدم نه انگشتر ، بمیری هم

ناخوناتو بلند نمی کنم ، خوب شد؟ خودت خواستی اوهووووم !!!

اوهوم را کمی بلند گفتم و دختر ِ مانتو زرشکی زل زد به من ، صدای خنده ی ریزش را می شنیدم

اما جرات نگاه کردن به صورتش را نداشتم ، دست راستم باز شده بود و روی زانوی راستم همراه

با آهنگی که از رادیو پخش می شد ضرب گرفته بود نگاهم از روی دستم به زانوی دختر

مانتو زرشکی که حالا مثل دستم ضرب گرفته بود جلب شد ، بعد به دست چپم نگاه کردم که آرام

توی جیبم دنبال ِ موبایل می گشت به خودم گفتم :

« اِ ، نکنه دیوونه شدم من که موبایل نمیخوام !! »

موبایل که از جیبم در آمد با صدای ِ ترمز به جلو پرت شدم و راننده سرش را از پنجره بیرون داد

و : - مگه کوری؟ از دستم سُر خورد افتاد کف ماشین بین ِ پاهای دختر مانتو زرشکی ،

دست چپم رفت طرف ِ گوشی و من هم ناچار خم شدم رفتم پایین ، در آن حالت نصف ِ تنم

توی بغل ِ دختر مانتو زرشکی بود سنگینی ِ نگاهش روی من بود و به آرامی ساق پایش را به

تنم فشار می داد و این دست راستم بود که جای موبایل مچ پای دختر مانتو زرشکی را لمس

کرد و آرام نیشگون گرفت ، زود سرم را بالا آوردم، از کاری که دستم کرده بود قلبم به شدت داشت

میزد و از ترس داشتم می مردم ، هر لحظه ممکن بود یک کشیده بخورد زیر گوشم ، سعی کردم

به خودم مسلط باشم و عادی جلوه کنم و با خونسردی و خجالت سرم را به پنجره چسباندم و به

پاهایی که تند از پیاده رو رد می شدند نگاه کردم ، از پل که رد شدیم دختر مانتو زرشکی و زن چادری

خواستند پیاده شوند ، درب را باز کردم، لحظه ی پیاده شدن درست به صورتش نگاه کردم

زُل زدم توی چشمهایش ، به لبهای خندان و به طرح ِ سرو کوچک روی یقه ، به امتداد ِ آن تا

دکمه ی اول و بعد به مچِ پای راستش که بین ِ شلوار لی و کتانیِ آبی رنگش برق زد و سریع توی

جمعیت گم شد، سوار که شدم چشمهایم را بستم تا خوب ِخوب چشمها و لبخندش یادم بماند ،

حالا راحتتر عقب ِ تاکسی نشسته بودم ، دست ِ چپم را روی صندلی گذاشتم و کمی از وزنم را

به آن تکیه دادم ، راننده رو به مسافر ِ جلویی می گفت : - الله و اکبر ، آخرالزمون شده ،

پدر سوخته رو دیدی با چه وضعی اومده بود بیرون ؟ با اون آرایش و اون بو که آدمو خفه میکرد ؟

اِ اِ اِ بی پدر روسری نمی ذاشتی سنگین تر بودی...

کم کم از دور درخت ِ کنار ِ مغازه ام پیدا می شد به راننده گفتم « کنار ِ اون درخت پ ، پیاده

میشم » راننده هم با « آقا هَ هَ همین جا پیاده می شم ، هَ هَ هَمین جا هَ همین جا پیاده

می شم » بیست متر جلوتر از درخت نگه داشت و با یک بفرمای طولانی خواست تا پیاده شوم،

پیاده شدم و بدون ِ توجه به اُوهویِ بعد از بستن ، با دست ِ چپم محکم ِ محکم درب را بستم و

هردو دستم را توی ِجیب هام گذاشتم و تا درب ِ مغازه ام پیاده رفتم.

2009-10-03T05:51:00.000+03:30

مي نويسم

براي اينكه بخواني

خود ِحكايت مهم نيست

مهم نيست دروغ باشد يا راست ،

رويا يا واقعيت

يا در هم آميزي ِ رويا و واقعيت

مهم فقط اين است كه به دست ِ تو برسد تا بخواني

بخواني و اين نوشتن را راهي بداني براي اينكه

کمي

يا خيلي زياد

یک لحظه

به من فكر كني ...

بهمن ۱۳۸۳